Скачать бесплатно
Вы помогли!
Внешняя миссия
Слово Патриарха

Проповеди Патриарха Кирилла

Подробнее...

Пожертвовать
для России и Европы:

Donation

For USA with PayPal or credit card:



PostHeaderIcon Польша

Православие в Польше

Появление христианства
На территории, входящие в состав современной Польши, христианство проникало с разных сторон: с юго-запада — Великого Моравского княжества, с запада — германских земель и с востока — Киевской Руси. Вполне естественно, что польские земли как смежные с Великой Моравией подверглись воздействию миссии святых Кирилла и Мефодия. С расширением Моравского княжества Силезия, Краков и Малая Польша вошли в состав Велиградской епархии. В 966 году польский князь Мешко I принимает христианство, за чем последовало крещение народа. По преданию Мешко сначала принял христианство восточного греко-славянского обряда, но после его женитьбы на княгине Дубравке в Польше усилилось латинское влияние. Археологические раскопки свидетельствуют о том, что ещё до крещения Мешко на территории Польши существовали храмы, построенные в византийском стиле. Ко времени Крещения Руси земли по западной стороне реки Буга, где находятся города Холм и Перемышль, входили в состав Киевского княжества. В этих краях христианство усиливало своё влияние одновременно с распространением его в других русских землях. В XI веке в Западной Руси возникли два самостоятельных княжества — Галицкое и Волынское, которые в конце XII века были объединены в единое Галицко-Волынское.

Первая православная кафедра
В XIII веке при князе Даниила Романовича Галицко-Волынское княжество достигает своего могущества. В его столице — Холме — стараниями князя была основана православная епископская кафедра. Дети и внуки князя Даниила сохраняли верность православию, но во второй четверти XIV век род Галицко-Волынских князей по мужской линии угас. Две галицкие княжны были замужем за Литовским и Мазоветским князьями. Волынь попала во владение Литовского князя Любарта, который исповедовал православие, но с Галицией было иначе. Сын Мазоветского князя Юрий II Болеслав был воспитан матерью в православии, но впоследствии перешёл в католичество. Став Галицким князем он, по установкам папы Римского, притесняет православных.

Ухудшение положения Православной церкви
После смерти Болеслава его продолжателем стал польский король Казимир Великий. В середине XIV века он завладел Галичиной. Волынь, несмотря на призывы папы к крестовому походу против «схизматиков», литовскому князю Любарту удалось отстоять. После присоединения Галицких и Холмских земель к польским владениям, положение православных здесь заметно ухудшилось. Православное население подвергалось различного рода дискриминациям, осложнялась возможность торговой и ремесленной деятельности. После вступления великого князя Литовского Ягайло в брак с польской королевой Ядвигой было положено начало объединению Польского королевства и Литовского княжества. Одним из условий брака был переход Литовского князя в католичество. Ещё в 1385 году Ягайло официально отрёкся от православия, а через год после брака в 1387 году он объявил римско-католическую веру господствующей в Литве. Вскоре начались притеснения православных. Крупнейшие насилия происходили в Галичине. В Перемышле католикам был передан православный собор. На Городельском сейме 1413 года, который подтвердил объединение Литвы с Польшей, был издан указ о недопущении православных к высшим государственным должностям.

Православие в период уний
В 1458 году униатcкий Константинопольский патриарх Григорий Мамма, который жил в Риме, поставил литовско-галицким митрополитом Григория, бывшего в своё время протодиаконом у митрополита Исидора. Григорий попытался утвердить в своей митрополии унию и начал гонения на православное духовенство, но не нашёл поддержки у польского короля и в 1469 году сам присоединился к православию. Ягеллоны, впрочем, не желали покровительствовать православию и охотно урезали его права и ослабляли материальное положение Православной церкви и верующих. В XV и XVI веках в районах, которые теперь входят в Люблинское, Белостоцкое и Ряшевское воеводства, большая часть населения исповедовала православную веру, или, как называли её в официальных документах, «русскую веру», «греческий закон». В Люблинской унии 1569 года политическая программа Городельскаго сейма получила своё завершение. Если к этому Польша и Литва находились только в конфедеративного союзе и имели свои отличия в управлении, то Люблинская уния уничтожила самостоятельность Литовского княжества. Православное население Беларуси и Западной Украины, которое оказалось в составе Польши, начало ощущать систематический гнёт со стороны католицизма. Особенно тяжелым временем для Православной церкви было правление польского короля Сигизмунда III. Этот воспитанник иезуитов, проникнутый крайними католическими взглядами, ставил выше всего интересы Римского престола.

Сложное положение было и с православной иерархией. До конца XVI век века большая её часть во главе с Киевским митрополитом Михаилом (Рогозой) приняла провозглашённую на Брестском соборе 1596 года унию и признала над собой власть Римского епископа. Но православные верующие преимущественно не приняли и стали на защиту Православной церкви. В настоящее время создается много полемических произведений, направленных на защиту чистоты веры от посягательств со стороны инославию и прежде всего Римско-католической церкви. Очень важную роль в защите православия от распространителей унии играли православные церковные братства. Необходимо особо упомянуть Львовское и Виленское православные братства, представлявшие собой сплочённые союзы городского населения. Согласно принятым уставам главным своим делом братства считали: открытие и содержание духовных училищ, подготовку образованной православной молодежи, создание типографий и издание необходимых книг. Однако силы в борьбе с наступающим католицизмом были неравны. Православные братства, лишившись поддержки со стороны шляхты, перешедшей в католичество, постепенно сокращали свою деятельность.

XVII—XVIII века
До конца XVI века большинство православного населения нынешних восточных областей Польши католики считали уже униатским. С второго десятилетия XVIII века для всего православного населения Западной Украины, которая входила в состав Польши, остался только один православный епископ — Белорусский. Не внёс существенных изменений в положение православных в Польше и Великий сейм 1788—1792 годов, провозгласивший среди прочего, религиозную свободу. В конце XVIII века в Польше попадают греческие православные купцы, поселяются здесь и стремятся поддержать православие. Однако власть не позволяла им обустраивать храмы, поэтому богослужения проходили в молитвенных домах. Священники приглашались из Буковины, Венгрии, Болгарии, Греции.

В Российской империи
Ситуация коренным образом изменилась после присоединения польских земель к Российской империи (1795 год — третий раздел Польши; 1814—1815 года — решение Венского конгресса). Положение православных на землях, вошедших в состав империи, сразу улучшилось без особых мероприятий. Прекратились гонения, насильственные обращения в унию, антиправославная пропаганда. Большинство приходов в присоединённых к Российской империи землях составили одну епархию, получившую в 1793 году название Минская. Число православных стало увеличиваться за счёт возврата униатов в православие. В некоторых местах, например, в тогдашней Брацлавской губернии, это возвращение проходило довольно быстро и спокойно. В 1834 году в Варшаве уже было основан викариатство Волынской епархии, а в 1840 году самостоятельная епархия. Епископ Варшавский возводится в сан архиепископа Варшавского и Новогеоргиевского, а с 1875 года (после обращения холмских униатов) Холмско-Варшавским. В 1905 году была выделена в самостоятельную Холмская епархия.

В Польском государстве
После Первой мировой войны, в 1918 году, была возрождено Польское государство. Согласно Рижскому договору 1921 года Западная Белоруссия и Западная Украина вошли в состав Польши. В связи с новым политическим положением Священный синод Московской патриархии в сентябре 1921 года назначил на Варшавскую кафедру бывшего Минского архиепископа Георгия (Ярошевского), который в январе следующего года был возведён в сан митрополита. Церкви в Польше было одновременно предоставлено право автономии. В 1922 году при поддержке государственной власти Собор православных епископов в Польше, который состоялся в Варшаве, решительно высказался за установление автокефалии Православной церкви в Польше. За были митрополит Георгий (Ярошевский), епископы Дионисий (Валединский) и Александр (Иноземцев), против — пророссийские архиепископ Елевферий (Богоявленский) и епископ Владимир (Тихоницкий). 8 февраля 1923 года в жизни Польской православной церкви произошло чрезвычайное событие — русский националист архимандрит Изумруд (Латишенко), бывший ректор Волынской духовной семинарии, отстранённый от должности и запрещённый в священнослужении митрополитом Георгием (Ярошевский), выстрелом из револьвера убил митрополита. Через два дня после этого трагического события обязанности Митрополита и Председателя Священного Синода принял на себя архиепископ Волынский и Кременецкий Дионисий (Велединский), и 27 февраля того же года Собором православных епископов Польши он был избран Митрополитом Варшавским. Убийство усилило антироссийские и проавтокефальные настроения в Польской церкви, и иерархия начала полноценные переговоры с Вселенским патриархатом.

Новая волна гонений
Опираясь на подписанный в 1927 году польским правительством и Римским папой конкордат, который признавал в Польше католичество господствующим вероисповеданием, римо-католики в 1930 году выступили с судебным иском о возвращении православных храмов, святынь, церковного имущества, которое когда-то принадлежало католической церкви. Был предъявлен иск в отношении 700 церковных объектов, среди них были такие православные святыни как Почаевская Лавра и многие другие монастыри, Кременецкий и Луцкий кафедральные соборы, старинные храмы. Основанием для таких претензий католики выдвигали то положение, что упомянутые церковные объекты когда-то принадлежали униатам, но правительством Российской империи были переданы православным. При этом игнорировалось насильственное насаждение унии и первоначальный православный характер этих храмов и монастырей. В это время был разрушен собор в честь святого Александра Невского в Варшаве, расписанный Виктором Васнецовым и другими русскими художниками (построен в 1892—1912 годах, вмещал до 3000 верующих). Вскоре Польшу наводнили иезуиты и представители других католических орденов. Одновременно под давлением правительства происходила полонизация духовного образования, делопроизводства и богослужения. К моменту провозглашения автокефалии Православной Церкви в Польше, здесь действовали две духовных семинарии — в Вильно и Кременце и несколько духовных мужских и женских училищ. В феврале 1925 году было открыто высшее духовное учебное заведение — Православный богословский факультет при Варшавском университете.

В конце 1936 года появились тревожные симптомы нового наступления на Православную церковь. В этом году в связи с 300-летием со дня смерти униатского митрополита Вельямина Рутского в городе Львове собрался съезд униатского духовенства. Почётным председателем съезда был греко-католический митрополит Андрей Шептицкий (умер в 1944 году). Решено было, что для украинского народа наилучшей формой церковности является его уния с Римом, поэтому галицкое униатское духовенство должно получить полную свободу для миссионерской деятельности среди украинцев, белорусов, русских, проживающих в Польши. Продолжением намеченной съездом программы стало опубликование 25 мая 1937 года новой инструкции по внедрению «восточного обряда». В инструкции обращалось внимание на то, что Ватикан придаёт большое значение «возвращению православных к вере отцов», а между тем работа в этом направлении идет медленно и малоуспешно. Вывод был ясен: необходимо усилить униатскую или прямо католическую пропаганду. Сразу же после издания инструкции начались террор и насилие над православным населением с целью обращения его в католичество. В 1938 году в Холмщине и на Подляшье храмы стали не только закрывать, но и разрушать, а православное население подвергать преследованиям. Было разрушено около полутора сотен храмов и молитвенных домов. Более 200 священнослужителей и церковнослужителей оказались безработными, лишёнными средств к существованию. В польской прессе не говорилось о подобных бесчинствах, но за некоторое время до указанных событий на Холмщине и Подляшье была проведена соответствующая подготовка. Так, в польских газетах появились сообщения, что на Холмщине и в некоторых других городах есть много православных храмов, построенных царским российским правительством с намерением русифицировать край. Эти храмы выставлялись как памятники рабства, поэтому нужно их разрушить. Никакие протесты православных, в том числе обращения митрополита Дионисия (Валединского) к высшим должностным лицам не помогли.

Вторая мировая война
1 сентября 1939 началась Вторая мировая война. Меньше чем через месяц немецкие танки уже находились на улицах Варшавы. Восточные области Польши были заняты Советским Союзом. Польша, таким образом, была разделена между СССР и Германией. На территории бывшей Польши, которая была оккупирована Германией, было создано так называемое Генерал-губернаторство, в котором существовали три епархии: Варшавская, Холмская и Краковская. Земли, занятые советскими войсками в 1939—1941 годах, вошли в состав Минской епархии. Также в составе СССР оказалась Волынская епархия. Здесь, как повсюду в СССР, Православная церковь терпела притеснения со стороны государства. Вывозили в советские лагеря не только католиков, военных, но и верных православной церкви, а вместе с ними духовенство. В духовной жизни наступили изменения во время немецкой оккупации. Немцы стремились к уничтожению коммунистической идеологии и в этой связи позволяли открывать закрытые ранее храмы. На территории Украины стали действовать украинские епископы Польской православной церкви во главе с митрополитом Поликарпом (Сикорским). Эту структуру традиционно называют Украинской автокефальной православной церковью, хотя формального провозглашения автокефалии не было, епископат считал себя частью бывшей Польской православной церкви (которая после ликвидации государства Польша перестала использовать в своём названии слово «Польская»). Параллельно здесь оставались структуры Московского патриархата — Украинская автономная православная церковь.

Послевоенный период
После Второй мировой войны автокефалия Польской православной церкви была признана определением Священного синода Русской православной церкви от 22 июня 1948 года. Предстоятелем стал архиепископ Тимофей (Шреттер), с 1951 до 1998 года — митрополит Макарий. В 1949 году были основаны три епархии: Варшавская, Белостоцкая-Гданьская и Лодзинское-Вроцлавская. В связи с миграцией людей с востока в центр и на запад Польши был осуществлен новый раздел епархий. К 1952 году в Польской православной церкви было четыре епархии: Варшавско-Бельская, Белостоцко-Гданьская, Лодзинско-Познаньская и Вроцлавско-Щецинская. В 1983 году была восстановлена Перемышльско-Новосонченская епархия, а в 1989 году — Люблинской-Холмская.

Современное состояние
По состоянию на 2005 год Польская православная церковь насчитывала шесть епархий, более 250 приходов, 410 церквей, 259 священнослужителей и ок. 600 000 верующих. Возглавляет Церковь митрополит Варшавский и всей Польши Савва (Грыцуняк).

PostHeaderIcon Храм Рождества Пресвятой Богородицы (Влодава)

Храм Рождества Пресвятой Богородицы (Влодава)

Адрес:
Cerkiew prawosławna
pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny
ul. Kościelna 11a
22-200 Włodawa
tel. (82) 57 21 750
e-mail: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: cerkiew.wlodawa.pl
 

PostHeaderIcon Храм Св. Троицы (Лубин)

Храм Св. Троицы (Лубин)

Адрес:
PARAFIA PRAWOSŁAWNA ŚW. TRÓJCY W LUBINIE
ul. 1-go Maja 13 b
59-300 Lubin
woj. : dolnośląskie
w sprawach pilnych :
należy kontaktować się bezpośrednio z proboszczem, dzwoniąc do kancelarii na nr tel. + 48 (76) 844-20-10
inne sposoby kontaktu :
e-mail : Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: http://www.lubin.cerkiew.pl
 

PostHeaderIcon Храм Святителя Николая (Даше, Косьна)

Храм Святителя Николая (Даше, Косьна)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Источник: http://markon.republika.pl

 

PostHeaderIcon Храм свв. Кирилла и Мефодия (Бяла Подляска)

Храм свв. Кирилла и Мефодия (Бяла Подляска)


Адрес:
Parafia Prawosławna p.w. Śww. Cyryla i Metodego w Białej Podlaskiej
ul. Terebelska 1921-500 Biała Podlaskatel. 083 343-25-53

Podlaskie Centrum Kultury Prawosławnej
ul. Żytnia 1421-500 Biała Podlaska

Opiekun strony
Monika Goś Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: http://bialapodlaska.cerkiew.pl

 

PostHeaderIcon Храм Святителя Николая (Гданьск)

Храм Святителя Николая (Гданьск)

Gdańsk, niegdyś jedno z najpiękniejszych miast historycznych nad Bałtykiem, już ponad 200 lat posiada własną wspólnotę prawosławną. Kontakty miasta z wyznaniem ortodoksyjnym są tak dawne, jak dawna jest kupiecka przeszłość gdańszczan. W czasach Hanzeatyckiego Związku Handlowego mieszkańcy Gdańska prowadzili wymianę handlową z Wielkim Nowgorodem i Pskowem. Z obu tych miast prawosławni kupcy przybywali do portu nad Motławą jednak pozbawieni byli możliwości obsługi duszpasterskiej w swoim wyznaniu. Sytuacja taka trwała do początku XVIII wieku, kiedy to w Gdańsku kilkakrotnie przebywał rosyjski cesarz Piotr I Wielki. Trwała wojna Rosyjsko-szwedzka. Młody car postanowił przenieść działania wojenne na terytorium szwedzkie. Na miejsce koncentracji wojsk rosyjskich wyznaczony został Gdańsk. 29 stycznia 1716 roku przyjechał tu wraz ze świtą władcy hr. Szeremietjew i zatrzymał się we Wrzeszczu. Rozpoczęto przygotowania do przyjazdu cara. Równo miesiąc później 29 lutego 1716 r o godz. 11,00 w saniach po zamarzniętej Wiśle przyjechał Piotr Wielki. Zatrzymał się w Ganskrug. Nieduży drewniany dom pod tą nazwą istniał jeszcze w trzydziestych latach dwudziestego stulecia przy ówczesnej Nehrunger Weg, na brzegu Wisły, przy przeprawie. Małżonka cara, cesarzowa Katarzyna I przybyła do Gdańska tegoż dnia o godz. 16,00. Towarzyszyły jej damy dworu, a wśród nich ulubiona bratanica cara Katarzyna Joannowna. Niedługo potem, 18 kwietnia 1716 r, Piotr I wyprawił w Gdańsku wspaniałe wesele carewny Katarzyny, wydanej za hercoga Macklemburg - Schweryńskiego.
Ślubu wg obrządku cerkwi prawosławnej udzielił carski kapelan w sali domu "Krumme Linde" na Neugarten. Wśród gości weselnych obecny był także polski król August II Sas. Trzy lata po tych wydarzeniach, w roku 1719, na polecenie cesarza Piotra I jego urzędnik Paweł Gotowcew kupił za 6000 guldenów pruskich dom zwany przedtem "Zu den drei Bären" położony przy końcu Długich Ogrodów (Langgarden - obecnie ul. Elbląska w pobliżu Bramy Żuławskiej), przy samej granicy miasta. Po śmierci Gotowcewa obiekt ten został przejęty przez rząd rosyjski jako "własny Jego Cesarskiej Mości" dom. Właśnie tam w roku 1720 została założona prawosławna kaplica, dająca początek istniejącej do dziś Parafii Prawosławnej w Gdańsku. Utworzono ją w celu roztoczenia opieki duszpasterskiej nad stacjonującymi w Gdańsku w czasie Wojny Północnej załogami rosyjskich okrętów wojennych. Niebiańskim patronem kaplicy został opiekun żeglarzy święty Mikołaj Cudotwórca. W roku 1769 cerkiew św. Mikołaja znalazła nowe pomieszczenie w wybudowanej na wspomnianym terenie siedzibie konsulatu rosyjskiego w Gdańsku i pozostawała w niej do 1925 roku. Jako ciekawostkę należy odnotować fakt przywiezienia za czasów Katarzyny II na teren poselstwa ziemi rosyjskiej i rozsypania jej na całej powierzchni posesji. Od tej więc pory gdańska cerkiew znajdowała się na ziemi rosyjskiej, co było w tutejszych warunkach ewenementem. Nie udało się zebrać danych na temat dziejów cerkwi w XIX wieku i pierwszych latach wieku XX. Wiadomo tylko, że cerkiew istniała, ale nie wiemy dziś czy i kto z duchowieństwa stale przy niej przebywał. Możliwe jednak, że przez pewien czas prawosławnego duchownego w Gdańsku nie było, bowiem gdy 15/28 września 1898 roku odsłaniano i poświęcano istniejący do dziś w pobliżu Bramy Oliwskiej pomnik żołnierzy rosyjskich poległych w XVIII i XIX wiecznych oblężeniach Gdańska, to okolicznościowe nabożeństwo odprawił i poświęcenia dokonał proboszcz cerkwi przy ambasadzie rosyjskiej w Berlinie ks. prot. A. Malcew.
Zupełnie nową kartę w dziejach prawosławia w Gdańsku, otworzył wybuch I Wojny Światowej. Wskutek utworzenia obozu jenieckiego gwałtownie zwiększała się liczba prawosławnych na terenie Gdańska. Obóz ten znajdował się na Przeróbce (Troyl), w tej części wyspy, gdzie Motława zlewa się z Wisłą. W latach Wolnego Miasta były w tym miejscu składy Towarzystwa Aldag. Do obozu prowadziły dwa wejścia: od strony Milchpeter  i Keiserhaffer. Jeńcy mieszkali na barkach zakotwiczonych na Motławie. Barek tych było około trzydziestu. I choć wśród rzeszy jeńców prawosławni stanowili większość, to nie mieli w obozie ani cerkwi, ani duchownego, a nabożeństwa z rzadka odprawiali księża przyjeżdżający z innych obozów. Zmarli jeńcy rosyjscy (704 żołnierzy) chowani byli na Zaspie, w Sopocie i Gdańsku na cmentarzu Garnizonowym, gdzie dali początek dość obszernej poźniej kwaterze prawosławnej na tym zamkniętym już dziś cmentarzu. W ołtarzu cerkwi gdańskiej był przechowywany do 1945r. spis wszystkich zsmarłych żołnierzy i podczas każdej św. Liturgii wyjmowano za nich cząsteczki na Proskomidii. Groby zaś ich znajdowały się pod stałą opieką parafii, a także czczone modlitewnie przez niemiecki Związek Byłych Jeńców Wojennych. Czasami, podczas organizowanych przez ten związek uroczystości cmentarnych śpiewał prawosławny chór cerkiewny, zawsze zaś śpiewały chóry niemieckie. Wiele ważnych wydarzeń w życiu parafii przyniósł okres między latami 1918, a 1945, jednak niestety i tu posiadane informacje są wyrywkowe, choć dzięki notatkom w wychodzącej w Gdańsku prasie rosyjskiej jest ich teraz znacznie więcej. Tak więc wiemy, że pierwszym powojennym proboszczem był ks. Miller - były oficer  i psalmista soboru w Żytomierzu. Przyjeżdżając do Gdańska, przywiózł tu ze sobą ikony i utensylia cerkiewne, które uzupełniły wyposażenie cerkwi gdańskiej. We wspomnieniach z owych lat powtarza się określenie cerkwi w gmachu poselstwa rosyjskiego jako " przytulnej cerkwi domowej". Już wkrótce, w roku 1925, ostatni konsul rosyjski Dymitr hr.
Ostrowski zmuszony został przez władze Wolnego Miasta Gdańska do przekazania obiektu przedstawicielom bolszewików. Cerkiew została ewakuowana, ale i chwilowo bezdomna. W następnym roku (1926) mamy wiadomość o tym, że prawosławna świątynia została urządzona  w tak zwanym " Domu Angielskim" przy ulicy Świętego Ducha 80 (Heilige Gast Gasee), w pomieszczeniu na I piętrze udostępnionym chwilowo przez proboszcza miejscowej parafii anglikańskiej. Był to niewielki lokal. Proboszczem w tym czasie był prawdopodobnie ks. Leonid Leontjew. Następcą jego został ks.prot. Aleksander Szafranowski - postać złotymi zgłoskami wpisana w dzieje gdańskiej wspólnoty parafialnej. Przyjechał tu z obozu wojskowego (jenieckiego?) w Kwedlinburgu. Był bez rodziny. Dzięki jego zabiegom 15 grudnia 1926r. parafia uzyskała u władz gdańskich stałe pomieszczenie dla cerkwi i zaplecza parafialnego (m.in. mieszkanie dla proboszcza) w domu przy ulicy Töpfergasse 1-3 (ul.Garncarska) na rogu ulicy Elizabethwall (ul.Elżbietańska), gdzie znajdowała się aż do swego zniszczenia w 1945r. nie zachowały się żadne elementy ówczesnego wyposażenia świątyni. Wiadomo dziś tylko, że ikonostas był koloru białego. Liczebność parafian dochodziła wówczas do 2000 osób  (przeważnie Rosjan - emigrantów). O ówczesnym życiu parafialnym wiemy, że jego osią był proboszcz, ks. Szafranowski - opiekun potrzebujących, chorych i więźniów. Święte Liturgie w dnie niedzielne i świąteczne rozpoczynały się o godz. 1030, a sobotnie nieszpory (wsienoszcznyje bdienija) o godz. 1800. Dzięki finansowemu poparciu Rosyjskiego Towarzystwa Pomocy Uchodźcom, pomocy Oddziału Gdańskiego Związku Młodych Rosjan oraz osób prywatnych, 20 kwietnia 1933r. otwarto przy parafii szkółkę dla dzieci. Zajęcia w tej szkółce odbywały się dwa razy w tygodniu, a nauka była bezpłatna. Program nauczania obejmował j. rosyjski, historię, geografię, religię i zajęcia praktyczne. Wykładowcami byli K.W.Bołdyriow (kierownik szkoły), W.N.Łukianc, L.G. Siemionowa i ks. prot. Aleksander Szafranowski. Przeciętnie na zajęcia uczęszczało od 20 do 30 uczniów, a szkółka działała przypuszczalnie do 1938 roku. Zarówno ksiądz proboszcz, jak i gdańscy parafianie szczególne znaczenie przywiązywali do modlitw za zmarłych. Corocznie w pierwszą niedzielę sierpnia odprawiano na cmentarzu Garnizonowym panichidę  z modlitewnym wspomnieniem wszystkich żołnierzy rosyjskich (imiona których wpisane były do specjalnej  księgi wypominkowej przechowywanej  w ołtarzu cerkiewnym) i osób cywilnych pochowanych w Gdańsku.
W 1929 roku  w  środowisku Rady Parafialnej narodziła się idea upamiętnienia żołnierzy zmarłych w obozie gdańskim  oraz pozostałych obywateli rosyjskich zmarłych i pochowanych tu, na emigracji. Ze składek został wzniesiony pomnik stojący do dziś w końcu alei Cmentarza Garnizonowego. Komitet budowy tego pomnika przekazał go pod opiekę Rady Parafialnej w 1935 r. w tym samym roku ks. Aleksander Szafranowski dokonał poświęcenia mozaikowej ikony św.Jerzego umieszczonej staraniem parafian na dziewiętnastowiecznym granitowym monumencie, upamiętniającym żołnierzy rosyjskich poległych przy oblężeniach Gdańska.  20 maja 1929r. do Gdańska przybył Najprzewielebniejszy Władyka Eulogiusz (Jewłogij), metropolita cerkwi zachodnioeuropejskich. Wieczorem odprawił on nieszpory, a nazajutrz, w niedzielę - Świętą Liturgię. Niewiele wiemy o przedwojennych starostach cerkiewnych. Udało się jedynie ustalić następujące fakty: W latach 1929-33 starostą był generał - major P.U. Nazimoff. W 1933r. został wybrany nowy p.o. starosty - p. Rossołowskij, który w 1936r. został ponownie wybrany na to stanowisko. Równie mało wiadomo o dyrygentach chóru parafialnego. Skąpe informacje z lat 1929, 1933 i 36 donoszą, że chór prowadził E.J.Gładyszenko. za jego to czasów w  1930r. podczas jednej z niedzielnych liturgii śpiewał gościnnie znany wówczas chór kozaków uralskich. Pod koniec II Wojny Światowej chór prowadził inż. Włodzimierz Teległow, a po nim dyrygentem został diakon Bandałowski. Z 1931 roku mamy wiadomość, że cerkiew znajdowała się w trudnej sytuacji materialnej i jej byt opierał się jedynie na składkach parafian, którzy opodatkowali się dobrowolnie na jej rzecz (bez pośrednictwa państwa). W 1932r. od 5 lipca do 13 sierpnia była przerwa w odprawianiu nabożeństw prawosławnych w Gdańsku spowodowana koniecznością przeprowadzenia remontu świątyni po pożarze, który uszkodził kamienicę, gdzie mieściła się cerkiew. W tym samym roku święto parafialne połączone było z obchodami 10 lecia istnienia parafii św. Mikołaja w Wolnym Mieście Gdańsku (z czego można wysnuć wniosek, że do roku 1922, istniejąca cerkiew nie była parafialną), powstałej przy pomocy rąk i środków emigrantów rosyjskich. Zaś trzy lata później, podobnie uroczyście świętowano 10 lecie pobytu w Gdańsku o. Aleksandra Szafranowskiego i 60 lecie jego urodzin (to znaczy, że był on urodzony w roku 1875). Nieoceniony był wkład tego kapłana w umocnienie i rozwój życia społecznego parafii gdańskiej. W roku jego jubileuszu (1935r.), przy cerkwi działały powstałe z jego czynnym udziałem: organizacja dobroczynna, chór cerkiewny, kasa pogrzebowa, szkoła dziecięca, w której najmłodsi parafianie uczą się podstaw piśmienności ojczystej oraz otrzymują podstawowe wychowanie duchowe. W sali parafialnej odbywały się spotkania towarzyskie i z okazji świąt cerkiewnych urządzano corocznie paschalne rozgowiny, oraz wygłaszano odczyty (np. A.W. Bornio - "Ikona ruska") rada parafialna pod przewodnictwem proboszcza dbała też o utrzymanie w należytym porządku grobów prawosławnych w Gdańsku i fundowała drewniane krzyże z tabliczkami, tak na wojskowe, jak i cywilne mogiły. Zebrania rady rozpoczynały się zawsze modlitwą za zmarłych i odśpiewaniem "Wiecznoj pamiati". Warto też wspomnieć, że zarówno ks. Aleksander Szafrnowski, jak i jego współpracownicy, potępiali niejednokrotnie bezbożny rezim Adolfa Hitlera, co wymagało niemałej odwagi cywilnej.
Ówczesny adres cerkwi św. Mikołaja w Wolnym Mieście Gdańsku był następujący: Töpfergasse 1/3, a wejście do świątyni było z drugiej strony budynku, przy Elizabethwall 8. W roku 1940 zmarł ks.prot. Aleksander Szafranowski. Pochowany został, przy tłumnym udziale osieroconych parafian,  przez  proboszcz prawosławnej parafii w Wojnowie na Mazurach. Spoczął na cmentarzu Garnizonowym.  Następcą ks. Szafranowskiego w  gdańskiej parafii  był ks. Michał Ratiuk z Berlina. W roku 1944 został on usunięty przez władze niemieckie i zmuszony do powrotu do Berlina. Po nim proboszczem był ks. Piotr Radkiewicz - były kapitan armii rosyjskiej. W 1945r. ks. Radkiewicz wyjechał z Gdańska. Wydawało się, że parafia przestanie istnieć: cerkiew zbombardowana i spalona  tak że z jej wyposażenia nic nie pozostało, proboszcz zmuszony do opuszczenia Gdańska, parafianie zdziesiątkowani wojną i oblężeniem Gdańska, zastraszeni i niepewni przyszłości. W 1945r., po przyłączeniu Wolnego Miasta Gdańska do państwa polskiego, na miejsce wysiedlanej ludności niemieckiej, zaczęli masowo napływać polscy osiedleńcy z terenów utraconych na rzecz ZSRR, a także ludność przeludnionych regionów w granicach powojennych. Pojawiła się spora grupa prawosławnych Wilnian, przyjeżdżało też do pracy w Trójmieście sporo młodzieży prawosławnej z województw wschodnich. Ludzie ci zakładali tu swe rodziny, domy, powoli wrastali w nowe środowisko. Zaczynało brakować możliwości życia religijnego. Dlatego, już w 1945r. zorganizowano pierwsze nabożeństwa prawosławne w kościele ewangelickim w Sopocie. Ks. Naumow, ówczesny prawosławny duszpasterz Trójmiasta, otrzymał nawet od władz w 1946r. tę świątynię ale jeszcze w tym samym roku zdobył dla parafii lepiej zlokalizowany obiekt we Wrzeszczu, przy ul. Sienkiewicza 8, gdzie w domowej cerkwi rozpoczęło się stałe życie religijne, wciąż powiększającej się grupy wiernych wyznania prawosławnego. 6 grudnia 1948r. w dniu naszego niebiańskiego patrona - św. Mikołaja Cudotwórcy - cerkiew ta została wyświęcona na jego cześć przez arcybiskupa Tymoteusza (Szrettera). Pierwszym po II Wojnie Światowej mianowanym proboszczem i dziekanem na teren województwa gdańskiego został ks. prot. Eugeniusz Naumow. Przez jakiś czas miał on nawet wikariusza, ks. Walentego Rychlińskiego. W 1952r. nowym proboszczem został ks. Leonidas Byczuk (do 1956r.). Za jego kadencji, ok. 1954r., parafia otrzymała obecnie użytkowany budynek świątyni, dawne krematorium Towarzystwa "Die Flame" na cmentarzu krematoryjnym przy ul. Traugutta 45. W 1956r. nowym proboszczem został ks. prot. Borys Szwarckopf, a we wrześniu 1976r. na jego miejsce przyszedł ks. prot. Konstanty Gromadzki. Przez ostatni okres swego urzędowania ks. Gromadzki miał wikariusza w osobie ks. Igora Chlabicza. W 1984r. nastąpiła kolejna zmiana proboszcza, którym został ks. prot. Mikołaj Sidorski, a po nim wiosną 1985r. - ks. mitrat Aleksander Tomkowid, który odszedł do Pana w roku 2002. Zasługą o. Aleksadndra jest obecny widok świątyni katedralnej, która dzięki kopułom uzyskała widok świątyni prawosławnej. Obecnie obowiązki proboszcza katedry pełni Ks. prot. Arkadiusz Zielepucha.

Контакты:
tel./fax.: 058 341 95 30
e-mail: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: http://orthodoxgd.republika.pl
 

PostHeaderIcon Храм св. Георгия (Белосток)

Храм св. Георгия (Белосток)

Ważnym wydarzeniem, które przyśpieszyło decyzję o budowie cerkwi, była wspomniana już wizyta Jego Świątobliwości Bartolomeusza Patriarchy Konstantynopola w Polsce, w Białymstoku. ( W naszej Parafii wieczorem 15 października 1998 roku). To On w asyście Jego Eminencji Metropolity Sawy, J. E. Jakuba Biskupa Białostockiego i Gdańskiego, Biskupów naszej Cerkwi i towarzyszących mu Biskupów z Patriarchatu, na placu przycerkiewnym w obecności tysięcy mieszkańców Białegostoku, dokonał poświęcenia kamienia węgielnego dla mającej powstać nowej cerkwi. Jej projekt stworzył architekt dr Jerzy Uścinowicz - pracownik naukowy Wydz. Architektury Politechniki Białostockiej. Poświęcony kamień stał w tymczasowej cerkwi do 6 maja 2000 r. W dniu święta Patrona Parafii, po świątecznej Liturgii, w uroczystej procesji został przeniesiony do wykopu i przez J. E. Biskupa Jakuba i Dostojnych Gości wmurowany w przygotowaną dzień wcześniej część fundamentu nowej świątyni. Lata i postępy budowy ilustrują fotografie. O wysiłku świadczy fakt, że w 2000 roku rozpoczęły się dwie budowy - cerkwi i mieszkań w powstającym obok bloku. Powstałe trudności finansowe dokumentuje zdarzenie z końca 2002 roku. Proboszcz sprzedał własne mieszkanie a uzyskaną sumę ofiarował Parafii na opłacenie należności za budowę świątyni. W dniu 12 lutego 2003 roku Jego Ekscelencja Biskup Jakub uroczyście poświęcił nowe lokum Parafii przy ulicy Kruczej 5/2. W południowym segmencie bloku (od strony cerkwi) Parafia pozyskała 4 mieszkania o pow. 58 m2 każde, oraz kancelarię o pow. 38m2. Jedno z mieszkań, usytuowane na parterze budynku, adoptowano i przeznaczono na świetlicę socjoterapeutyczną, do której uczęszcza ponad dwadzieścioro dzieci (przy czym ponad 50% z rodzin rzymsko-katolickich). Rodzice i dzieci decydują o tym, gdzie czują się dobrze i bezpiecznie. Nam najważniejszą jest świadomość, że wszystkie dzieci są Boże. Dzieci mają do dyspozycji 7 komputerów, dostęp do internetu i studentów informatyki pomagających im w poznawaniu tajników komputera. Oprócz tego mają bibliotekę, mnóstwo gier, zabaw i życzliwą pomoc przy odrabianiu lekcji oraz fachową opiekę w czasie, gdy rodzice są w pracy. Zespołem od początku kierowała matuszka Grażyna Karpiuk. Od 2005 roku świetlicą kieruje Katarzyna Wołosiuk.

W kolejnych latach budowy Bóg kierował w naszą stronę oczy Ofiarodawców z innych stron kraju a nawet świata. Sponsorem, który dodał szczególnej otuchy parafianom jest ks. Mitrat Anatol Siegień, obecnie proboszcz Parafii św. Jana z Kronsztadu w Kleveland (U.S.A.) Rada Parafii, mając na to zgodę i błogosławieństwo Zwierzchnika Cerkwi i Ordynariusza Diecezji, postanowiła boczny ołtarz w górnej cerkwi poświęcić ku czci Patrona Ofiarodawcy - św. męczennika Anatola. Tak się składa, że dzień pamięci św. męcz. Anatola obchodzony jest 23.04(06.05) a więc razem z uroczystościami ku czci Patrona Parafii - św. wlkm Jerzego. W latach następnych znacznymi sumami wspomogli budowę Państwo: Prezes firmy PRONAR Sergiusz Martyniuk z Narwi, dr Sergiusz Jakuszewicz z Białegostoku, Piotr Miniuk z Krynek; Krystyna i Jerzy Czyżewscy ze Śródlesia, Rodziny: Szustów i Kowalczuków z Kleosina, Czarkowskich i Szoków z Białegostoku, zaś firma PILKINGTON wykonała 60 pakietów okiennych z kolorowego, bezpiecznego szkła i wielu, wielu innych, którzy nadesłali ofiary nie podając adresu ani nazwiska, bądź prosili o anonimowość. - Nie umniejsza to w niczym wartości ofiar wszystkich Parafian i Sympatyków Parafii, którzy każdego roku wnosili więcej, niż odważyliśmy się ogłosić! To dzięki ich życzliwej postawie i ofiarności mogliśmy układać plany budowy na każdy następny rok. Nie ominęło nas zagrożenie. W roku 2005 budowa została przerwana z powodu... braku rysunków konstrukcyjnych! Brak rozwiązań sposobu wykonania i posadowienia kopuł sprawił, że stracony został cały sezon budowlany! Ale nie tylko kopuł nie mogliśmy postawić. Brak było rysunków konstrukcji dachu i nie mogliśmy przykryć dachem bryły świątyni. Sugerowano nam kosztowne, tymczasowe zabezpieczenia stropów impregnatami. Z perspektywy czasu widać, że wykonanie tych doraźnych zabezpieczeń uspokoiło by konstruktorów, ale przerwało by prace budowlane na dodatkowych kilka lat!

W ciągu dziesięciu lat istnienia naszej Parafii wizytowali ją; Zwierzchnik naszej Cerkwi Jego Eminencja Sawa; a Ordynariusz Diecezji Jego Ekscelencja Jakub, Biskup Białostocki i Gdański zawsze przewodniczył Liturgiom w dniu święta Patrona i nabożeństwom świątecznym. W grudniu 1999 naszą Parafię odwiedził Metropolita Bombaju (Indie) Guvargan Mar Covilos. W 2002 - J.E. Aleksandr Arcybiskup Kostromy i Galicza a w 2003 r - J.E. Hilarion, Biskup Wiednia i Austrii (obecnie przedstawiciel Patriarchy Rosji w strukturach Unii Europejskiej). W 2006 roku, na uroczystościach postawienia pierwszych krzyży na kopułach cerkwi wraz z naszym Zwierzchnikiem Diecezji Biskupem Jakubem poświęcał krzyże J. E. Paweł, Biskup Nicei. Od roku 1998 przyjmowaliśmy gości z prawosławnej parafii św. Hermana z Alaski w Espoo (Finlandia). Podczas pierwszej wizyty podjęliśmy decyzję o dalszej współpracy. Rewizyta naszej delegacji w Espoo (sierpień 1989) pomogła wybrać popularny na Zachodzie model współpracy zaprzyjaźnionych parafii (w Rosji zwany: prichody pobratimy). Proboszcz parafii prawosławnej w Espoo - Prot. Heikki Huttunen każdego roku zapraszał do siebie nasz chór młodzieżowy, do uczestnictwa w festiwalu i warsztatach muzycznych. W roku 2006 zapoczątkowaliśmy partnerskie kontakty z Parafią Opieki Najświętszej Bogurodzicy w Kaliningradzie (Rosja). W parafii istnieją trzy chóry. Parafialnym dyryguje Pan Adam Pura, młodzieżowym - matuszka Anna Cyrkun a dziecięcym - Paulina Charkiewicz. Wszystkie trzy chóry śpiewają podczas niedzielnych Liturgii z tym że Młodzieżowy i dziecięcy śpiewają podczas Liturgii porannej a parafialny podczas Liturgii głównej. Podczas nabożeństw świątecznych i Wsienoszcznych chóry młodzieżowy i dziecięcy najczęściej łączą się w jeden.

Адрес:
Parafia Prawosławna św. wlkm Jerzego
ul.Pułaskiego 36, 15-338 Białystok
Kancelaria:

ul. Krucza 5/2, 15-338 Białystok
czynna codziennie w godz.: 1600 - 1800
tel. 85 744 95 00
e-mail: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript
kontakt 24h: tel. 85 746 50 20
konto: 94 1020 1332 0000 1302 0026 2196

Источник: www.parafia-swietego-jerzego.pl
 

PostHeaderIcon Храм Святителя и Чудотворца Николая (Радом)

Храм Святителя и Чудотворца Николая (Радом)


Адрес:
Parafia Prawosławna p.w. św. Mikołaja,
ul. Warszawska 15
26-600 Radom
tel. 48 364 71 90


Источник: http://www.radom.cerkiew.org

 

PostHeaderIcon Храм св. Архангела Михаила (Старый Корнин)

Храм св. Архангела Михаила (Старый Корнин)


Адрес и счет:
Parafia Prawosławna pw Św. Michała Archanioła
Stary Kornin 23
17-204 Dubicze Cerkiewne
Nr konta: Bank Spółdzielczy Hajnówka
08 8071 0006 0000 4385 2000 0010



Источник: starykornin.cerkiew.pl

 

PostHeaderIcon Храм Святого Духа (Белосток)

Храм Святого Духа (Белосток)

Адрес:
Dokładny adres:
15-762 Białystok
ul. Antoniuk Fabryczny 13
Kancelaria: 085-653-28-54

Poniedziałek - Piątek:
Sobota:
godz. 8:00 - 11:00 oraz 15:00 - 17:00
godz. 8 - 11


Источник: swietegoducha.republika.pl
 

PostHeaderIcon Храм Рождества св. Иоанна Предтечи (Нова Воля)

Храм Рождества св. Иоанна Предтечи (Нова Воля)

W 1743 roku we wsi Nowa Wola, przy nieznanym duchownym, została wybudowana niewielka drewniana świątynia p/w św. Archanioła Michała. Parafia posiadała dom mieszkalny dla duchownych i służby. Ziemi było 45 dziesięcin i 146 sążni. W 1804 roku z własnych środków wybudowano drewnianą świątynie na cmentarzu, który istnieje od niepamiętnych czasów. W 1821 roku parafię nadzielił ziemią graf Michał Dziekoński, w ilości 70 dziesięcin i 92 sążni. W 1845 roku wybudowano nowy dom dla psalmisty a 1879 roku wybudowano dla proboszcza. Natomiast w 1881 r. do świątyni dobudowano drewniana dzwonnicę. W 1895 roku w parafii otworzono szkołę dla prawosławnych dzieci. W 1906 roku położono kamień węgielny pod budowę kolejnej drewnianej świątyni p/w Narodzenia św. Jana Chrzciciela. W owym czasie parafia liczyła około 3100 osób i dlatego nowobudowana cerkiew była stosunkowo duża i okazała. W ciągu dwóch lat zakończono budowę i 28 września 1908 roku cerkiew została wyświęcona. W tym samym czasie wybudowano cerkiew w Michałowie i założono tam parafię. Dlatego liczebność parafian należących do Nowej Woli zmniejszyła się do 2469 osób. Podczas I wojny światowej w 1915 r. stara parafialna świątynia św. Michała wraz ze wszystkimi parafialnymi budynkami i większą częścią wsi została spalona. Parafianie opuścili swoje rodzinne strony i wyjechali w głąb Rosji. W latach 1915- 1925 parafianie nie mieli swego proboszcza i zwracali się za posługami religijnymi do kleru z Michałowa. Na prośbę parafian do Nowej Woli przybył biskup grodzieński i zdecydował przysłać do wsi proboszcza hieromnicha pafnucjusza , który zamieszkał w prywatnym domu (nie było jeszcze plebani). W 1936 roku ze składek wiernych zakupiono dom i przebudowano na plebanię. Po II wojnie światowej życie w parafii unormowało się i kolejni proboszczowie bez większych przeszkód mogli prowadzić pracę duszpasterską oraz gospodarczą parafii.

Источник: http://www.parafianowawola.pl
 

PostHeaderIcon Храм Святителя и Чудотворца Николая (Беловежье)

Храм Святителя и Чудотворца Николая (Беловежье)

HISTORIA PARAFII
Pierwsi mieszkańcy Białowieży ? Rusini ? rekrutowali się z osadników przybyłych na teren Puszczy Białowieskiej głównie z kierunku brzeskowo - łyńskiego. Związani uprzednio z Kościołem prawosławnym, zostali oni po roku 1596 zmuszeni do przejścia na łono Kościoła unickiego. Zgodnie z miejscowymi przekazami, już w XVII wieku istniała w Białowieży cerkiewka, która została spalona razem z wsią, podczas szalejącego w 1710 roku moru. Przekazy lokalizują świątynię przy Drodze Browskiej. Jedyną zachowaną po niej pamiątką ma być dzwon z 1661 roku, znajdujący się w kaplicy cmentarnej. Niestety, brak jest potwierdzenia tej informacji w znanych źródłach pisemnych. Początkowo białowieżanie byli przypisani do cerkwi parafialnej w Szereszewie, która otrzymała fundusz i przywileje od Iwana Abramowicza już w 1517 roku. Po wybudowaniu w 1680 roku cerkwi w Suchopolu i utworzeniu parafii suchopolskiej, przeszli do niej. W 1704 roku dwór w Białowieży otrzymał od króla Augusta II prawo kollacji i prezentacji księży suchopolskich. Przynależność Białowieży do parafii suchopolskiej potwierdzają wizytacje z lat 1748, 1757 i 1769. W 1757 roku liczyła ona 733 wiernych, w tym z Białowieży ? 83 osoby. W 1769 roku do parafii należało 251 rodzin ? z Białowieży 23 rodziny (u spowiedzi odnotowano 56 osób). Około 1782 roku cerkiew w Suchopolu spaliła się. Ponieważ wybudowana na jej miejscu kaplica nie mogła pomieścić wszystkich parafian, przystąpiono do budowy nowej świątyni. Prace przy jej wznoszeniu trwały siedem lat. W 1799 roku Białowieża z 30 rodzinami wchodziła jeszcze do parafii suchopolskiej, choć od paru lat posiadała już własną cerkiew. Być może białowieżanie byli przypisani do parafii suchopolskiej jeszcze w 1800 roku, ale już wizyta w 1801 roku ich nie wymienia. Cerkiew w Białowieży została zbudowana w 1793 roku. Akt funduszu świątyni wydał 2 maja 1797 roku główny naczelnik ekonomii skarbowych, major Jan Szczepanowski.


Dokładna data utworzenia w Białowieży osobnej parafii prawosławnej nie jest znana. Prawdopodobnie nastąpiło to w 1800 lub na początku 1801 roku. Nowo wzniesiona cerkiew była drewniana, kryta słomą. Przez wiele lat pozostawała nie ukończona i nie wyposażona. Ikonostas otrzymała dopiero w 1836 roku. W 1870 r. cerkiew była na tyle ruszona zębem czasu, ze postanowiono ja rozebrać. Wcześniej, bo w 1853 roku, staraniem wiernych wybudowano w Białowieży nową, drewnianą cerkiew. Za patrona obrano św. Mikołaja Cudotwórcę. Świątynię umieszczono obok obecnej cerkwi (od strony północnej). 7 października 1860roku cerkiew odwiedził przebywający w Puszczy Białowieskiej na łowach car Aleksander II. Po upływie zaledwie trzydziestu lat nowa cerkiew znajdowała się w fatalnym stanie. Przechyliła się na bok tak, że ściany musiano podpierać drągami. Taką ją zastał 11 grudnia 1885 r. wielki książę Michał Mikołajewicz. Po powrocie do Petersburga rozpoczął starania o przyspieszenie budowy nowej, murowanej świątyni. Chylącą się ku upadkowi cerkiew rozebrano; materiał z niej przekazano parafii prawosławnej w Puchłach, gdzie wykorzystano go przy budowie kaplicy cmentarnej. Budowę cerkwi, zaprojektowanej przez wileńskiego architekta Pimienowa, rozpoczęto wkrótce po ruszeniu prac budowlanych przy pałacu. 20 sierpnia 1894 r. budowę wizytował fundator świątyni-car Aleksander III. Kilka lat wcześniej ukończono budowę domu parafialnego i obiektów gospodarczych dla proboszcza (1891 r.) oraz domu i obiektów gospodarczych dla psalmisty (1893 r.)


Przy cerkwi działał chór złożony z uczniów miejscowej szkoły. W późniejszym czasie drugi chór utworzyli urzędnicy. Obu chórów lubił słuchać car Mikołaj II. Ich umiejętności wykonawcze wysoko oceniali także wielcy książęta rosyjscy, odwiedzający cerkiew podczas pobytów w Puszczy Białowieskiej. W 1888 r. Puszcza Białowieska przeszła w prywatne dobra carskie. Rok później w Białowieży przystąpiono do budowy okazałego pałacu. Wyświęcenie nowej cerkwi, uznanej w owym czasie za najpiękniejszą w całej grodzieńskiej guberni, nastąpiło 22 stycznia 1895 r. (według starego stylu). Jej patronem, podobnie jak poprzedniej świątyni, został św. Mikołaj Cudotwórca. Aktu wyświęcenia dokonał biskup litewski i wileński Hieronim. Wieczorem tego dnia w cerkwi odprawiono panichidę po zmarłym carze Aleksandrze III. Nową cerkiew zbudowano z czerwonej cegły, wyrabianej na miejscu przez sprowadzonego z Górnego Śląska Niemca Juliusza Karola Millera . Posadowiono ją na fundamencie z ciosanych kamieni wyszukanych i zwiezionych z Puszczy Białowieskiej. Świątynię zwieńczyły dwie kopuły, z których jedną przeznaczono na dzwonnicę. Do pokrycia dachu użyto blachy pomalowanej na czarno. Ikonostas, wykonany z chińskiej porcelany, sprowadzono z Petersburga (obecnie jest to jedyny tego typu zabytek w Polsce). Ostatecznie prace przy budowie i wystroju ukończono w 1897 r., przed wizytą w Białowieży cara Mikołaja II. W 1900 r. parafia liczyła 2315 wiernych. Obejmowała ona wsie : Stoczek, Zastawa, Podolany, Pogorzelce, Teremiski, Prybudki (Budy). W okresie do wybuchu I wojny światowej proboszczami parafii byli księża: Czajkowski ( w r. 1846); Parfieniusz Bazylewski (1851-1853), Jan Jakubowski ( do r. 1870); Cyryl Szyryński (14.XII.1870-11III.1884),Michał Szyryński (od 24.VI.1884 do śmierci w dniu 28.IV.1915) i, na krótko, Aleksander Gieleża. Funkcję psalmisty wykonywali m.in. : Stefan Kubajewski, Michał Szyryński, Aleksander Niedielski, Jan Szyryński, Michał Rafałowicz. Starostowie cerkwi z tego okresu to m?in.: Szymon Dowbysz, Aleksander Błank, Aleksander Kołokolcew, M.S. Golonko. Trzej ostatni byli zarządcami Puszczy Białowieskiej. Administracyjnie parafia białowieska podlegała do 1900r. diecezji litewskiej, następnie (do 1915r.) - grodzieńskiej. W sierpniu 1915 r. prawosławna ludność Białowieży została zmuszona do ewakuacji w głąb Rosji. Wywieziono wtedy większość wyposażenia cerkwi, w tym dzwon o wadze 125 kg, którego donośny głos docierał, przy sprzyjających warunkach atmosferycznych, nawet na obrzeża Puszczy Białowieskiej. Trafił on do Niżnego Nowogrodu. Podobno dzisiaj jest eksponowany w muzeum dzwonów. Ikonostas został pozbawiony ikon oraz wrót carskich i diakońskich.

Dwudziestolecie międzywojenne
Po ustaniu działań wojennych parafianie białowiescy, zdziesiątkowani chorobami i trudnymi warunkami bytowymi, powrócili do mocno zniszczonych siedzib rodzinnych. Cerkiew na szczęście ocalała. Spalił się jedynie (w 1919r. ) dom psalmisty, który odbudowano dopiero podczas następnej okupacji niemieckiej. W okresie międzywojennym wyremontowano świątynię. Uzupełniono jej skrajnie biedne wyposażenie. Zakupiono nowy, nieduży dzwon. W 1938 r. Jan Bajko, Bazyl Bajko i Jan Wołkowycki ofiarowali cztery cenne ikony. Parafia w końcu 1924 r. liczyła 2133 wiernych. Wchodziły do niej wsie: Stoczek, Zastawa, Podolany, Krzyże, Pogorzelce, Teremiski, Prybudki (Budy) i Chwojnik. W przeddzień wybuchu II wojny światowej liczba parafian była dwukrotnie większa (ponad 5000 osób). Parafią na początku administrował ks. Apolinary Kosteńczyk (23.VIII.1918-10.III.1924), następnie ks. Mikołaj Jerzykowski (10.III.1924-1.II.1925). W okresie od 20.IX.1924 r. obowiązki duszpasterza pełnił czasowo ks. Leoncjusz Kańkowski. 25.X.1924 r. proboszczostwo powierzono ks. Janowi Skalskiemu. Jego następcą został ks. Włodzimierz Cechan (15.IV.1931-1.V.1939). 1.V.1939 r. parafię objął ks. Klaudiusz Puszkarski. Psalmistami w okresie międzywojennym byli: Leonidas Drużyłowski, Dymitr Stempkowski, Teodor Klimiuk, Aleksy Spirydonow, Włodzimierz Żuk, Piotr Szachalewicz, Polikrap Samojlik, Bogdan Marczuk, Borys Dietiejewski, Jerzy Bułgarski, Sergiusz Ranżew. Starostowie cerkiewni to: Stefan Wołkowycki, Nestor Buszko, Teodor Kołacz, Mikołaj Wołkowycki, Grzegorz Bugwin.

Okres II wojny światowej
Z tragizmem wojny parafianie białowiescy zetknęli się już w pierwszym jej dniu. 1 września 1939 r., wczesnym rankiem, nad Białowieżą pojawiły się dwa samoloty niemieckie. Jeden z nich zrzucił kilka bomb, z których dwie trafiły w cerkiew. Jedna eksplodowała wewnątrz świątyni, druga na zewnątrz, tuż przy fundamencie. Całkowitemu zniszczeniu uległa ściana północna z przyległym sklepieniem. W pozostałych sklepieniach powstały znaczne pęknięcia. Wszystkie okna i drzwi, łącznie z ramami i framugami, zostały wyrwane. Rozpryskujące się odłamki bomby zniszczyły w 50% ikonostas. Zburzone zostały także cztery piece berlińskie i jeden zwykły, wzmocniony metalem. Z dzwonnicy i dachu skrzydła południowego spadły metalowe krzyże. Zniszczeniu uległa instalacja elektryczna oraz cały sprzęt cerkiewny, z wyjątkiem dwóch metalizowanych chorągwi. W sumie-cerkiew przedstawiała żałosny wygląd. Okres tzw. władzy radzieckiej, ze względu na wiadomy stosunek do religii, nie pozwalał na podjęcie starań o przeprowadzenie odbudowy świątyni. Podjęto je dopiero podczas okupacji niemieckiej. Ich ciężar wzięli na swe barki energiczny proboszcz ks. Klaudiusz Puszkarski i starosta cerkiewny Jan Smoktunowicz. Gdy nie powiodły się próby załatwienia sprawy u władz miejscowych, ks. Puszkarski wysłał delegację parafian do władz w Berlinie. Jan Smoktunowicz i Aleksy Wołkowycki ubrali się na tą okazję w zgrzebne, miejscowe stroje, na nogi zaś włożyli łapcie z łyka. Ich wyjazd zakończył się sukcesem. Zgodę na przeprowadzenie remontu świątyni wydał ponoć sam Herman Goering. Sporządzanie kosztorysu prac zlecono Niemcowi, mistrzowi budowlanemu Kazimierzowi Jonefowi. Do prac remontowych przystąpiono 1 czerwca 1943 r. Malowidła ścienne i niektóre ikony odnowił malarz Teodor Gnicz. Naprawą ikonostasu zajmował się Kupryjan Lisicki, z kolei nowe wrota carski wykonał stolarz Anataol Charytonow. Remont cerkwi trwał około 4,5 miesiąca. Zakończyło go uroczyste wyświęcenie odnowionej świątyni 17 października 1943 r. Wzięli w nim udział przedstawiciele miejscowych władz niemieckich. Aktu wyświęcenia dokonał dziekan hajnowski ks. protojerej Jan Gromotowicz.


Niestety, okres okupacji niemieckiej zapisał się też w pamięci białowieżan licznymi masowymi egzekucjami okolicznej ludności. Jedno z miejsc straceń znajdowało się u wejścia na plac cerkiewny (dzisiaj znajduje się tu głaz z pamiątkową tablicą). Na rosnących tutaj drzewach umieszczano szubienice, po czym wieszano na nich skazańców. Na każdą taką egzekucję spędzano przed cerkiew mieszkańców Białowieży, każąc im przyglądać się okrutnej ceremonii. Pierwszą egzekucję na drzewach przycerkiewnych przeprowadzono 9 września 1942 r. Miesiąc wcześniej na słupach telegraficznych, znajdujących się na rogu dzisiejszych ulic Waszkiewicza i Sportowej (nie opodal cerkwi) powieszono telegrafistę Konstantego Barmutę z żoną Lidią, mieszkających na stacji kolejek leśnych w Nieznanym Borze. Ciała ofiar zazwyczaj wisiały na miejscu straceń jakiś czas, po czym zdejmowano je i grzebano na miejscowym cmentarzu. Ostatnia egzekucja przed cerkwią odbyła się 17 września 1943 r. Ogółem powieszono tutaj ponad 90 osób. Wielu ze straconych było wyznawcami prawosławia. W czasie II wojny światowej parafia białowieska pozyskała utalentowanego psalmistę Jakuba Cyba. Rozpoczął on pracę w cerkwi 5 listopada 1939 r., jako pełniący obowiązki psalmisty. 10 marca 1944 r. oficjalnie mianowano go psalmistą. Funkcję tę Jakub Cyb wykonywał aż do śmierci w 1976 r.

Okres powojenny
W ostatnich latach cerkiew parafialna poddana została kolejnemu kapitalnemu remontowi. Zmieniono wówczas pokrycie dachu, wykonano nowe okna w kopule, założono nową instalację elektryczną oraz odgromową, położono wewnątrz nowe tynki na wysokości lamperii, odmalowano cerkiew oraz poprawiono freski. Zainstalowano nowe duże panikadziło (kilku poziomowy świecznik wiszący) oraz trzy mniejsze żyrandole. W związku z licznymi kradzieżami , dokonywanymi ostatnimi czasy w świątyniach prawosławnych na Białostocczyźnie, w 1992 r. w cerkwi zainstalowano system alarmowy połączony komputerowo z miejscowym posterunkiem policji. W 1993 r. wyremontowano ogrodzenie cerkiewnego placu. Remontowi poddano także dom parafialny, zakładając w nim przy tej okazji centralne ogrzewanie oraz doprowadzając bieżącą wodę. Wodociąg doprowadzono również do domu psalmisty i stróżówki. Zadbano także o lepszą estetykę domu parafialnego, przenosząc obiekty gospodarcze w głąb posesji. Przyznanie parafii 16 września 1997 roku przez premiera Włodzimierza Cimoszewicza 100 000 złotych z rezerwy budżetowej pozwoliło na kontynuowanie prac remontowych w domu parafialnym. Wykonano nowy dach z blachy, nowe okiennice, zmieniono ganek i umieszczono nowe ozdoby na budynku. Latem 1998 roku wyłożono polbruk wokół cerkwi i plebanii. W połowie następnego roku wymieniono ogrodzenie przy posesji parafialnej, przeprowadzono kapitalny remont mieszkania zajmowanego przez byłego proboszcza ks. Puszkarskiego, wstawiono nowe okna w kopule świątyni oraz pomalowano jej wnętrze. Doprowadzono ponadto kanalizację do domu psalmisty. W 2001 roku pomalowano dach cerkwi i przeprowadzono remont kapitalny domu psalmisty. W 2002 roku chórzyści cerkiewni ofiarowali do cerkwi ikonę Rodziny Carskiej. W ostatnich latach na terenie parafii ustawiono kilka nowych, dębowych krzyży prawosławnych. 18 lipca 1999 roku poświęcono krzyż ufundowany przez mieszkańców Podolan II, który stanął w centrum tej wsi. Kolejny krzyż pojawił się w miejscu straceń z II wojny światowej przed cerkwią. Poświęcił go metropolita Sawa podczas święta parafialnego 14 października 2004 roku. W grudniu tego samego roku postawiono i poświęcono dwa kolejne krzyże drewniane ? przy Drodze Browskiej i na Grudkach.

Chór młodzieżowy powstał w 1993 roku z inicjatywy ówczesnego psalmisty Jerzego Kulika. Tworzą go amatorzy ? głównie studenci i uczniowie. Chór ma w swym repertuarze oprócz muzyki cerkiewnej, również utwory ludowe białoruskie, rosyjskie i ukraińskie. Reprezentował Białostocczyznę i kulturę muzyczną prawosławia w mediach (radio, telewizja), występował także przed wybitnymi postaciami życia kulturalnego ? m. in. noblistą Czesławem Miłoszem. Brał wielokrotnie udział w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Cerkiewnej w Hajnówce. W 1998 roku otrzymał wyróżnienie w kategorii chórów parafialnych wiejskich, a w następnym roku zdobył już I nagrodę w tej samej kategorii. W 1999 roku zajął także II miejsce na IV Przeglądzie Chórów Kolędniczych w Terespolu. W tym samym roku (w dniach 20-27 kwietnia) odbył tournée po Szwajcarii. W 2002 roku na Międzynarodowych Dniach Muzyki Cerkiewnej w Hajnówce chór został laureatem nagrody Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego ?Przeglądu Prawosławnego? a w roku 2006 zdobył trzecią nagrodę w kategorii chórów wiejskich. Od 1995 roku chór współorganizuje ekumeniczne koncerty bożonarodzeniowe, które odbywają się w styczniu w Białowieskim Ośrodku Kultury. Sukcesy odnosi także parafialny chór dorosłych. W 1979 i 1994 roku został nagrodzony orderem św. Marii Magdaleny III stopnia. W okresie powojennym parafia białowieska co jakiś czas gości wysokich dostojników Kościoła prawosławnego z całego świata. Odwiedzili ją m. in. arcybiskup Aten i metropolita całej Hellady Serafin (13 maja 1978 roku), metropolita Kościoła prawosławnego w Ameryce i Kanadzie arcybiskup Teodozjusz (we wrześniu 1986 roku), arcybiskup Karelii i całej Finlandii Paweł (15 listopada 1984 roku), patriarcha Aleksandrii i całej Afryki Piotr VII (20 sierpnia 2001 roku). Cerkiew białowieska przyjmuje też często duchowieństwo niższe rangą, w tym także innych wyznań. Stałymi gośćmi bywają uczestnicy dorocznych Międzynarodowych Festiwali, a od 2003 roku Dni, Muzyki Cerkiewnej, odbywających się w pobliskiej Hajnówce. Niektóre chóry festiwalowe dawały w białowieskiej świątyni specjalne koncerty. Od czasu do czasu z koncertami występują także inne chóry. Na przykład 17 października 1999 roku w cerkwi zaprezentował się 21-osobowy chór kameralny z Prużan pod kierownictwem Aleksandra Drobyszewskiego, 30 czerwca 2000 roku chór Moskiewskiego Podworja Swiato-Troickiej Siergiejewoj Ławry, zaś 2 czerwca 2001 roku Chór Muzyki Cerkiewnej z Tallina (Estonia). Z ważniejszych dostojników państwowych cerkiew białowieską odwiedzili w ostatnich latach ministrowie spraw zagranicznych Niemiec ? Joschka Fischer i Polski ? Włodzimierz Cimoszewicz (13 września 2003 roku), a także prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wraz z małżonką Jolantą w towarzystwie marszałka Sejmu RP Włodzimierza Cimoszewicza (28 maja 2005 roku). Wcześniej Włodzimierz Cimoszewicz pokazywał białowieską świątynię Adamowi Michnikowi. Ich wizytę w kronice cerkiewnej zapisano pod datą 12 października 1997 roku.

Cerkiew białowieska i inne sakralne obiekty prawosławne na terenie parafii często trafiają na płótna artystów plastyków, zarówno tych, którzy przyjeżdżają na organizowane każdego roku białowieskie plenery malarskie, jak i tych, którzy w poszukiwaniu ciekawego tematu trafiają do Białowieży indywidualnie. Te same obiekty są stale obecne na widokówkach, wydawanych w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, z myślą o przyjeżdżających do Puszczy Białowieskiej turystach. Dla wielu z nich świątynia białowieska staje się jednym z najciekawszych punktów programu zwiedzania, a nierzadko jest to ich pierwsze zetknięcie się z prawosławiem. Zdjęcia białowieskiej cerkwi, kaplic, krzyży prawosławnych stale goszczą w przewodnikach turystycznych po tym terenie. Parafia rokrocznie gości uczestników wakacyjnych obozów młodzieżowych, organizowanych przez duchowieństwo z innych parafii bądź też Bractwo Młodzieży Prawosławnej. 25 lipca 1991 roku sprzed cerkwi w Białowieży wyruszył III Rajd Młodzieży Prawosławnej, który zakończył się 31 lipca w Tokarach. Bractwo Młodzieży Prawosławnej w Polsce od 1989 roku posiada w Białowieży swój ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy (za skansenem, przy drodze do Pogorzelec). Inicjatywa wybudowania domu, służącego jako baza turystyczno-szkoleniowa, zrodziła się w połowie lat 80., po powrocie delegacji Bractwa z Finlandii. Ówcześni liderzy organizacji, Eugeniusz Czykwin i Mirosław Matreńczyk, poświęcając swoje urlopy i wolny czas przystąpili do rekonstrukcji starego domu, kupionego we wsi Spiczki. 14 czerwca 2001 r. w Białowieży odbyła się III Diecezjalna Konferencja Matuszek (żon księży prawosławnych) diecezji warszawsko-bielskiej. W 2003 roku Prawosławny Ordynariat Wojskowy zorganizował w Białowieży (10 sierpnia) centralne obchody Święta Wojska Polskiego. W cerkwi odbyło się specjalne nabożeństwo, w którym uczestniczyli m.in. prawosławny ordynariusz Wojska Polskiego ? biskup hajnowski Miron, ordynariusz katolicki ? biskup Leszek Sławoj Głódź, przedstawiciel prezydenta RP generał brygady Tadeusz Małakowicz. Parafianie białowiescy często organizują wyjazdy na święta parafialne do okolicznych miejscowości. Tradycyjne już są pielgrzymki do Jabłecznej na odpust św. Onufrego, do Supraśla, na Świętą Górę Grabarkę. W dniach 21?22 sierpnia 2002 roku odbyła się pielgrzymka parafialna do klasztoru w Żyrowicach na Białorusi. W sierpniu 2004 roku parafianie zorganizowali pierwszą pielgrzymkę pieszą na Świętą Górę Grabarkę. W końcu czerwca 2004 roku przy parafii białowieskiej powstał Prawosławny Klub Sportowy ?Żubr?. Jego prezesami zostali ks. Jarosław Ciełuszecki i Marek Poleszuk. Klubowa drużyna piłkarska w pierwszym roku działalności rozegrała kilka meczy, niektóre z nich wygrała.

Na terenie parafii prowadzona jest katecheza. O ile w 1953 roku poddanych jej było 150 dzieci ze szkoły podstawowej, to dokładnie pół wieku później już 207 dzieci i młodzieży (przedszkole ? 12, szkoła Podstawowa ?71, gimnazjum ? 37, Technikum Leśne ? 87 osób). Katechezę w Zespole Szkół Leśnych do 1 marca 2003 roku prowadził ks. prot. mgr Sergiusz Korch, po nim obowiązki katechety wykonywał do 31 sierpnia 2005 roku dziekan hajnowski ks. prot. mgr Michał Niegierewicz. Obecnie katechetką w ZSL jest mgr Olga Korch. Ona także prowadziła do 31 sierpnia 2004 roku katechezę w Szkole Podstawowej. Jej następcą jest wikariusz parafii św. Dymitra w Hajnówce ks. mgr Marek Jurczuk. Katechezę w Gimnazjum prowadził początkowo ks. mgr Jarosław Ciełuszecki (od września 2003 do września 2005 roku), następnie wikariusz białowieskiej parafii ks. mgr Piotr Rajecki (od września 2005 do 15 października 2005 roku). Następnie do czerwca 2006 roku obowiązki te wykonywał psalmista Marcin Aleksiejuk. Pod opieką parafii znajduje się także Dom Pomocy Społecznej ?Rokitnik?. W dniach 13 i 14 października 1994 roku cerkiew parafialna w Białowieży świętowała swoje stulecie. Obchody jubileuszowe rozpoczęto spotkaniem parafian i zaproszonych gości w Białowieskim Ośrodku Kultury. Z przemówieniami wystąpili proboszcz białowieskiej parafii Sergiusz Korch oraz metropolita warszawski i całej Polski Bazyli. Zebrani wysłuchali też referatów ks. Grzegorza Sosny o dziejach Kościoła prawosławnego na Białostocczyźnie i Piotra Bajko o historii cerkwi i parafii prawosławnej w Białowieży. Zgromadzonym śpiewał chór młodzieżowy diecezji białostocko-gdańskiej w Białymstoku pod dyrekcją Aleksandra Łysynkiewicza. Uroczyste wsienocznoje bdienije (Całonocne Czuwanie) odprawił śp. metropolita Bazyli w asyście duchowieństwa. Następnego dnia uroczystą Liturgię św. odprawił również metropolita Bazyli. Osobom, które przyczyniły się do rozwoju życia parafii, wręczono ordery św. Marii Magdaleny, przyznane przez św. Synod Biskupów Cerkwi Prawosławnej w Polsce. Ordery otrzymali: II stopnia ? Claire-Lise Corbaz-Duvanel z Lozanny (Szwajcaria), były naczelnik gminy Białowieża Henryk Mariański z Hajnówki i Piotr Bajko; III stopnia ? Timofiej Buszko, Sergiusz Dowbysz, Maria Gabiec, Mikołaj Golonko, Stefan Szpakowicz, Zofia Wołkowycka i chór parafialny. Wręczono także kilka listów pochwalnych.

Ks. Klaudiusz Puszkarski pełnił funkcję proboszcza parafii białowieskiej równo 40 lat, do chwili przejścia w 1979 roku w stan spoczynku. W czasie służby został podniesiony do godności protojereja (w 1974 roku). W dwa lata później otrzymał mitrę. Od 1976 roku był zastępcą dziekana okręgu Hajnówka. Z okazji 50-lecia kapłaństwa, przypadającego w 1979 roku, odznaczony został orderem św. Marii Magdaleny II stopnia. Zmarł 2 czerwca 1998 roku w Białymstoku, został pochowany w Białowieży. Jego następca ustawił na placu cerkiewnym krzyż poświęcony ks. Puszkarskiemu, który 7 czerwca 1998 roku wyświęcił biskup hajnowski Miron. Krzyż pomalowali uczestnicy XIII Spotkań ?Zorki? (dodatek młodzieżowy do ?Niwy? ? pisma Białorusinów w Polsce), odbywających się w Białowieży w dniach 5-7 czerwca 1998 roku. 9 lipca 1979 roku do parafii białowieskiej oddelegowany został ks. mgr Sergiusz Korch. W dwa miesiące później powierzono mu oficjalnie funkcję proboszcza parafii, którą sprawuje do dzisiaj. W 1986 roku ks. S. Korcha podniesiono do godności protojereja. W 1990 roku św. Synod Biskupów nagrodził go palicą, a w 1992 roku krzyżem z ozdobami. W 1998 roku ks. Korcha powołano na stanowisko wizytatora religii prawosławnej w szkołach diecezji warszawsko-bielskiej. 27 czerwca 2004 roku proboszcz parafii białowieskiej obchodził jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich. 16 października 2003 roku metropolita Sawa mianował wikariuszem parafii w Białowieży ks. Jarosława Ciełuszeckiego. Z początkiem września 2005 roku został on przeniesiony na takie samo stanowisko do parafii św. Michała w Bielsku Podlaskim. Krótko, bo jedynie od 25 sierpnia do 15 października 2005 roku, wikariuszem parafii białowieskiej pozostawał ks. mgr Piotr Rajecki, po czym został przeniesiony do parafii św. Jana Klimaka na Woli w Warszawie. W dniu odejścia ks. P. Rajeckiego metropolita Sawa mianował wikariuszem parafii w Białowieży ks. prot. Stanisława Stracha, byłego proboszcza parafii w Kuzawie, który jednak nie przyjął tego stanowiska, wobec czego z dniem 31 października 2005 roku został zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku. Od czerwca 2006 stanowisko wikariusza w białowieskiej parafii pełni ks. Waldemar Piotrowski.

Funkcję psalmisty po zmarłym w 1976 roku Jakubie Cybie objął na krótko Piotr Juszkiewicz, następnie od 6 grudnia 1977 do grudnia 1991 roku pełnił ją Piotr Dworakowski. Pałeczkę dyrygenta po Piotrze Dworakowskim (zm. 9 czerwca 2003 roku) przejął Jerzy Kulik, absolwent Seminarium Duchownego w Warszawie. Funkcję swą sprawował do 15 lipca 2002 roku. Po uzyskaniu święceń kapłańskich opuścił Białowieżę. Od 1 września 2002 do czerwca 2006 roku psalmistą w białowieskiej cerkwi był Marcin Aleksiejuk. Po nim obowiązki dyrygowania chórem przejął ks. Waldemar Piotrowski. Starostami cerkiewnymi w okresie powojennym byli: Tomasz Zotow, Jan Smoktunowicz, Jerzy Sidoruk, Eugeniusz Siemieniuk, Aleksander Gwaj, Michał Świetliczny, Stefan Szpakowicz. Od 7 lutego 1999 roku obowiązki starosty pełni Eugeniusz Aleksiejuk. Parafia liczy aktualnie około 1000 wiernych. Wchodzą do niej wsie po łożone na Polanie Białowieskiej (Stoczek, Zastawa, Krzyże, Podolany I i II) oraz Grudki, Pogorzelce, Teremiski, Budy i Czerlonka. Od 1946 roku parafia białowieska należy do dekanatu hajnowskiego, diecezji warszawsko-bielskiej. Święta parafialne obchodzone są 22 maja (św. Mikołaja) i 14 października (Opieki Najświętszej Marii Panny). Cerkiew parafialna, dom parafialny, kaplica przy ul. Sportowej oraz cmentarz z kaplicą znajdują się na liście obiektów zabytkowych. W 2002 roku parafia posiadała 26,93 ha gruntów.

Адрес:
Parafia prawosławna p.w. św. Mikołaja
17-230 Białowieża
ul. Sportowa 9
tel.: (0 85) 681-25-00
email: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: www.bialowieza.cerkiew.pl
 

PostHeaderIcon Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Слубици)

 

Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Слубици)

2В настоящее время идёт строительство отдельностоящего храма в Слубицах, временно церковь помещается в светском здании в адаптированном помещении. Высылаю Вам фотографии строительства и проекта. Могу также прислать Вам информацию касающуюся наиболее почитаемых православными в Польше святынь и монастырей и актуального состояния нашей Церкви. Спасибо Вам большое за сайт, очень много информации, которая необходима для церковной миссии. С уважением, Диакон Дионисий Руснак


Адрес:
ul. Sienkiewicza 24c, 69-100 Słubice
тел.(+48) 693 050 559,
(+48) 095 758 3748,
тел./факс(+48)095 758 4533)

13
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Источник: http://slubice.cerkiew.pl
 

PostHeaderIcon Храм св. Михаила Архангела (Цехоцинек)

Храм св. Михаила Архангела (Цехоцинек)

Cerkiew Prawosławna pod wezwaniem św. Michała Archanioła jest unikalną budowlą na tych terenach Polski. Ze względu na swe niepowtarzalne walory architektoniczne zaliczana jest do najcenniejszych obiektów zabytkowych Ciechocinka. Została zbudowana w 1894 roku w stylu zauralskim. Zaprojektował ją architekt W. Fedders. Jest to również jedyny tego typu obiekt w Europie. Cerkiew była czynna do lat dwudziestych naszego stulecia. Z inicjatywy Jego Ekscelencji ks. arcybiskupa prof. gen. bryg. Sawy, Prawosławnego Ordynariusza Wojska Polskiego   6 X 1996 r. dokonano uroczystej konsekracji. Świątynia została wzniesiona na planie prostokąta z podziałem według starożytnych zasad biblijnych na trzy części: przedsionek /kruchta/ - przejście ze świata świeckiego do świata sakralnego; część środkowa, w której przebywa lud oraz najważniejsza część - część ołtarzowa, w którym umieszczono relikwie 12 męczenników betlejemskich. Pomiędzy częścią środkową, a ołtarzową znajduje się ikonostas - ściana z ikon wykonana współcześnie w Poczajewie przez J. Nieczajewa. Nabożeństwa odbywają się w niedziele - godz. 8.45 i w środy - godz. 16.00


Источник: http://www.mck.ciechocinek.pl/cerkiew.htm
 

PostHeaderIcon Храм св. Антония Печерского (Курашево)

Храм св. Антония Печерского (Курашево)


История
Wizyta cerkwi Czyżowskiej z 1775 r. podaje, że wieś Kuraszewo liczyła 68 domów zamieszkałych przez 298 osób, zaś w 1804 r. - 89 domów. Znajdująca się niedaleko Kuraszewa Wieżanka, dziś przysiółek wsi Wólka, posiadała kaplicę i według Księgi Metryk cerkwi w Łosince z r. 1828 kapelanem kaplicy Wieżańskiej był Ks. Bazyli Sewerynowicz. Kuraszewo, jako stara miejscowość, praktycznie była daleko do parafialnych cerkwi - w Czyżach -jak i później w Łosince. W 1868 r. mieszkańcy postanowili wznieść cerkiew pw. Św. Antoniego Pieczerskiego, obsługiwaną przez duchowieństwo parafii Czyże. Majstrami byli mieszkańcy Kuraszewa Sylwester Wasiluk i Łukasz Prokopiuk. W latach 90-tych czyniono przygotowanie do podziału parafii. Wielka aktywność mieszkańców Kuraszewa podczas uroczystości w Leśnej Podlaskiej zwróciła uwagę oberprokurora Władimira Konstantinowicza Sablera, który później świątynię szczodrze obdarzył ofiarami rzeczowymi. W 1895 r. zbudowano dom parafialny, a w następnym roku cerkiew wyremontowano. Decyzją władz cerkiewnych z 7 listopada 1897 r. dotychczasowa dwuetatowa parafia Czyżewska podzielona została na dwie. Nowoutworzona parafia Kuraszewo diecezji litewskiej, dekanatu kleszczelowskiego obejmowała wsie: Kuraszewo, Lady, Łuszczę, Leniewo i Podrzeczany z 1613 wiernymi. Na początku XX w. według rejestru diecezji grodzieńskiej z parafii Kuraszewo odeszła wieś Podrzeczany ponownie do Czyż. Przy cerkwi w Kuraszewie rejestrowano 1439 parafian, dwie szkoły cerkiewno-parafialne ze 100 uczniami.

Po I wojnie światowej władze państwowe nie dały pozwolenia na otwarcie parafii ani filii. Ziemia cerkiewna w ilości 33 dziesięcin przekazana z byłego funduszu cerkwi czyżewskiej, została zabrana przez władze państwowe. Cerkiew przyłączono do parafii Czyże. Siłą rzeczy ludność byłej parafii nie mogła być dostatecznie zabezpieczona w normalną obsługę duszpasterską. Odradzająca się polityka Jedności kościelnej" z aprobatą władz państwowych, znalazła podatny grunt dla utworzenia parafii obrządku wschodnio-słowiańskiego tzw. neounickiej. W latach 1925-1939 duchowni uniccy (w większości renegaci), obsługiwali część parafian, natomiast duchowni parafii Czyże roztaczali opiekę duszpasterską nad wyznawcami Prawosławia. Cerkiew zabrali unici i z tego tytułu dochodziło do zatargów. Prawosławni zaadaptowali dom mieszkalny Mikołaja Romańczuka na potrzeby świątyni. Sprawę przekazano do sądu i po wygranej sprawie w 1932 r. cerkiew ponownie przeszła do wyznawców Prawosławia. Plebania i grunty były użytkowane prze neounitów do końca 1939 r. Na początku II wojny światowej zamknęła swe działanie placówka neounicka. W latach 40-tych cerkiew została wyremontowana - dobudowano dzwonnicę. Według Klirovoj Vedomosti z 1956 r. parafię stanowiło 170 domów, w tym: Kuraszewo 160 domów zamieszkałych przez 899 osoby i kol. Podwieżanka z Wólką- 10 domów. Ziemi cerkiewnej według rejestru geodezyjnego parafia posiada 4,45 ha w tym: cerkiew i cmentarz - 1,12 ha, siedlisko - 2,47 ha, cmentarz - 0,76 ha i kaplica - 0,11 ha.

Kaplica Sw. Braci Machabeuszy około wsi Lady: Przy drodze z Kuraszewa do wsi Lady, w odległości około 50 m, na prawym brzegu rzeki Łoknicy-Kuraszanki usytuowane jest Zamczysko, datowane na XI -XII w. Jest to małe wzniesienie, ograniczone od południa podmokłymi łąkami i doliną rzeki. W 1942 r., w sąsiedztwie źródełka zbudowano cerkiewkę wybierając na fundament sporo kamieni z Zamczyska, zaś przydatne drewno wzięto ze starej dzwonnicy. Incjatorem budowy był Teodor Pawluczuk wraz z mieszkańcami Kuraszewa. Wkrótce źródełko zostało otoczone mnóstwem krzyży, przynoszonych tu przez wiernych. W 1973 r. przeprowadzono remont, dach pokryto nową blachą, ściany wewnątrz i zewnątrz oszalowano, ułożono nową podłogę, a teren ogrodzono.

Адрес:
ks. prot Sławomir Troc
Kuraszewo 86
17-207 Czyże Kuraszewo
pow.hajnowski, woj. podlaskie
email: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript
tel: 0856813536
tel. kom: 502384063


Источник: http://kuraszewo.ai4.pl
 

PostHeaderIcon Приход св. Иоанна Лествичника (Варшава-Воля)

Приход св. Иоанна Лествичника (Варшава-Воля)

Адрес:
01-126 Warszawa  ul. Wolska 138/140
tel. (022) 836-68-16
fax. (022) 836-88-16

PKO BP 56 1020 1185 0000 4302 0109 8904
Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript


Источник: http://www.prawoslawie.pl
 

PostHeaderIcon Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Команча)

Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Команча)

История
Wieś Komańcza została założona na prawie wołoskim w 1512 r. Nie mamy informacji, od kiedy konkretnie zaczęła działać parafia w Komańczy, ale wiemy, że przywilej lokacyjny przewiduje dla cerkwi 1 łan wolny. Cerkiew pw. Opieki Matki Bożej w Komańczy została zbudowana w 1802 r. na miejscu poprzedniej, spalonej w 1800 r. Zbudowano ją na obronnym wzgórzu i otoczono murem z kamienia rzecznego. Dzwonnica wolnostojąca pochodzi z 1834 r. Do 1947 r. cerkiew była jedną z parafii grecko-katolickich. W 1962 r. erygowano parafię prawosławną. 22 czerwca 1963 r. cmentarz i dzwonnica zostały oficjalnie przekazane w użytkowanie parafii. W latach 1965-1970 przeprowadzono gruntowny remont świątyni, m. in. załatano ubytki w ścianach cerkwi oraz odremontowano fundamenty. W latach 1983-1985 zostały przeprowadzone prace konserwatorskie ikonostasu (z 1832 r.) i polichromii. W 1986 r. zakończono budowę plebanii, zaś w latach 1993-1995 wykonano kolejne prace remontowe i zabezpieczające cerkiew. Na podstawie otrzymanych zdjęć od Grupy Kamieniarzy “MAGURYCZ” stwierdzamy, że cerkiew na pewno była remontowana w okresie międzywojennym. Zmieniono m.in. przykrycie dachowe, wymieniając pokrycie dachowe z gontu na pokrycie z blachy ocynkowanej. Cerkiew przed pożarem była wysokiej klasy zabytkiem, często odwiedzanym przez turystów. We wnętrzu znajdowały się liczne elementy wyposażenia barokowego i rokokowego. Niestety, wszystko spłonęło. Miejmy nadzieję, że z Bożą pomocą uda się ją odbudować. Zdjęcia cerkwi z okresu międzywojennego z archiwum Grupy Kamieniarzy “MAGURYCZ”.

Адрес:
w Komańczy
38-543 Komańcza 216
Ks. Proboszcz mgr Marek Gocko

Tel.: (0-13) 467-72-24
Fax.: (0-13) 463-04-59
E-mail: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: www.cerkiew-komancza.pl
 

PostHeaderIcon Храм Воздвижения Креста Господня (Люблин)

Храм Воздвижения Креста Господня (Люблин)

Адреса:
ul. Dolińskiego 1
20-127 Lublin

Источник: www.chresto-vozd.harazd.net
 

PostHeaderIcon Храм Воскресения Господня (Белосток)

Храм Воскресения Господня (Белосток)

Adres:

ul. Sikorskiego 9
15-667 Białystok

Tel. kancelarii
(85) 661 47 85  

Kontakt e-mail:
Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: http://woskresienska.euro-net.pl
 

PostHeaderIcon Собор Святителя Николая (Белосток)

Собор Святителя Николая (Белосток)


Адрес и расписание богослужения:
Porządek nabożeństw w Cerkwi św. Mikołaja (Białystok, ul. Lipowa 15):
dni powszednie: 800 - Św. Liturgia
wtorek: 1800 - Akafist do św. Męczennika Gabriela
środa: 1800 - Akafist do św. Mikołaja Cudotwórcy
sobota: 1800 - Wsienoszcznaja (Całonocne czuwanie)
niedziela: 730 - Św. Liturgia, 830 - Św. Liturgia w języku polskim (dolna cerkiew), 1000 - Św. Liturgia, 1800 - Wieczernia
(po zmianie czasu na zimowy nabożeństwa wieczorne będą odbywać się o godz. 1700)

Источник: http://orthodox.bialystok.pl

 

PostHeaderIcon Храм Святителя и Чудотворца Николая (Михалово)

Храм Святителя и Чудотворца Николая (Михалово)

Адрес:
"Plebania"
ul. Młynowa 10
16-050 Michałowo


Источник: http://parafiawmichalowie.website.pl
 

PostHeaderIcon Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Хорощ)

Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Хорощ)

Prawosławni w Choroszczy
W końcu XV wieku Choroszcz z włością została nadana Iwanowi Chodkiewiczowi, bojarowi z Kijowszczyzny. Jego spadkobierca syn Aleksander przekazali ją w uposażenie prawosławnemu monastyrowi z Supraśla. Mnisi wznieśli tu cerkiew (l5O7rok), a opieką duszpasterską otaczali prawosławnych mieszkańców Choroszczy i okolic do 1609 roku, tzn. do chwili, gdy klasztor zmuszony był przyjąć unię. Choroszcz stała się wówczas samodzielną parafią unicką. W końcu XVIII wieku parafia (Choroszcz i dwie wsie) liczyła 288 wiernych z 428 chrześcijan zamieszkujących miasteczko. Proboszczem ­był wówczas ks. Tomasz Pawłowski. W 1807 roku na mocy traktatu w Tylży Choroszcz weszła do zaboru rosyjskiego. Nie mamy wielu informacji na temat życia parafii w XIX wieku. Brak archiwaliów, które wywieziono do Rosji w 1915 roku w obawie przed zbliżającym się frontem uniemożliwia ukazanie jej obrazu W 1839 roku wierni obrządku wschodniego powrócili na łono macierzystego kościoła prawosławnego. Do 1900 roku parafia prawosławna w Choroszczy należała do diecezji Litewsko-Wileńskiej wikaria­tu Brzeskiego. Jak wyglądało życie wiernych i kleru? Kto był opiekunem starostą cerkiewnym? Jakie były oko1iczności zamieszkania duchownego prawosławnego w klasztorze podominikańskim? Czy duchowny musiał tam zamieszkiwać, gdyż nie było plebani?. Wiele pytań, na które mogłyby odpowiedzieć  źródła z tamtych lat. XIX wiek przynosi wiele zmian w życiu miasteczka. Powsta­nie manufaktury, a potem rozwój, największej w regionie fabryki sukna i kortów przyczynia się do zwiększenia liczby mieszkańców. Do pracy w fabryce przyjeżdżają specja1iści z Niemiec, ewangelicy. Moż1iwość zatrudnienia przyciąga nowych osadników z innych regionów Polski. Zwiększa się liczba Żydów. Charakterystyczną cechą XIX- wiecznej Choroszczy jest jej bogaty przekrój narodowościowy i wyznaniowy. W 1886 roku Choroszcz liczy 1512 mieszkańców w tym: 765 wyznawców wiary mojżeszowej, ponad 300 katolików, około 200 ewangelików 1 200 prawosławnych. Parafia prawosławna obejmująca Choroszcz i okoliczne wsie liczy ponad 1000 wiernych. W latach 60-tyeh XIX wieku parafianie postanawiają wznieść z własnych składek i licznych ofiarodawców, w miejsce starej drewnianej, nową  murowaną cerkiew.Ukończono i wyświęcono w 1878 roku. Pobudowano ją według typo­wego projektu na planie greckiego krzyża z niewielkim przesunięciem w kierunku zachodnim. (ołtarz poprzedniej cerkwi upamiętnia do dziś metalowy krzyż) Cerkiew zbudowano w stylu neobizantyjskim. Na przecięciu krzyża znajduje się niewielka kopuła z pięcioma wieżyczkami i krzyżami. Wejście do cerkwi przez trzykondygnacyjnq dzwonnicę u dołu czworoboczna na górze ośmiokątną z hełmem i krzyżem. Wewnątrz cerkwi ikonostas zawierający ciekawe ikony.
W królewskich wrotach cztery tonda przedstawiające ewangelistów, piąte Zwiastowanie. Z Lewej strony za diakońskimi wrotami ikona przedstawiająca księcia Aleksandra Newskiego, a nad królewskimi wrotami ikona Matki Boskiej Poczajewskiej, opuszczana podczas akatystu. W 1878 roku proboszczem był ks.Fiodor Jaszyn, starosta cerkiewnym mieszkaniec Zóltek - Jan Glowaczewski. Ks. Fio­dor Jaszyn zmarł w 1905 roku i został pochowany obok cerkwi. W latach 1905 - 1922 parafia nie miała swego proboszcza. Opiekę duszpasterską sprawowali tu proboszczowie z Topilca i Fast. Opiekunami cerkiewnymi wówczas byli kolejno:Pawel Waczyński z uroczyska Gaj, Piotr Michalski z Ruszczan, Jan Antiporowicz i Paweł Waczyński z Choroszczy a w 1922 roku Piotr Jacewicz z Żółtek. W 1915 roku w obawie przed nadciągającym frontem władze carskie ewakuowały do Rosji m.in. cerkiewny dzwon i archiwum. Na tułaczkę, w nieznane wyjeżdżała masowo ludność. Spowodowało to dezorganizację i zahamowanie życia religijnego. Część 1udności powróciła w 1919 i 1920 roku. W odrodzonym kraju prawosławni zastali nowe warunki państwowe i w oparciu o nie rozpoczęli odbudowę życia duchowego. Zmiana granic spowodowała utworzenie nowych diecezji. Choroszczańska parafia prawosławna otrzymała od władz państwowych status parafii  i etatowej i należała do die­cezji grodzieńsko nowogrodzkiej Metropolii Warszawskiej. Duchowni z Choroszczy sprawowali również opiekę duszpasterską nad prawosławną 1udnością w Fastach i Topilcu, gdyż tamtejszym parafiom , nie przyznano statusu parafii etatowych. W wyniku rewindykacji dóbr  wywiezionych do Rosji powrócił do Polski na początku lat dwudziestych cerkiewny dzwon, lecz nie zwrócono go choroszczańskiej cerkwi. W 1922 roku proboszczem był ks. BazyIi Horniejczuk a psalmistą Prokopiusz Puszkarewicz. Z 1925 roku pochodzi sprawozdanie cerkiewne zawierające dane (informacje) o ilości wiernych parafii w Choroszczy. I tak w samej Choroszcz w 38 gospodarstwach zamieszkiwało 161 wiernych, w Żół­tkach w 27 gospodarstwach 119 wiernych, w Ruszczanach w 22 gospodarstwach 135 wiernych, w Kościukach w 29 gospodarstwach 171 wiernych, w Barszczewie w 9 gospodarstwach 31 wiernych, Rogowo w 4 gospodarstwach 31 wiernych, w Czaplinie w 2 gospodarstwach 20 wiernych, w Dzikich 1 go­spodarstwo - 2 wiernych, Zastawie 2 gospodarstwa z 8 wiernymi, w Sienkiewiczach i gospodarstwo- 2 wiernych, 011-szki 1 gospodarstwo - 1 wierny, Nowosiólki 1 gospodarstwo -2 wiernych. Łącznie parafia liczyła 683 wiernych w Choroszczy i ll wsiach.
Dużym problemem parafii był brak plebani. Kolejni pro­boszczowie ks.Kolistrat Jarmolowicz I ks.Wiaczeslaw Lopatiński zamieszkiwali w prywatnych mieszkaniach. W 1928 roku zakupiono dom w Bacieczkach, który przewieziono do Choroszczy I jest siedzibą plebani do dnia dzisiejszego. W 1930 roku za pieniądze uzyskane ze sprzedaży torfu zakupio­no drugi dom dla psalmisty. Od 1929 roku proboszczem parafii był ks.Wlodzimierz Go­rustowiez. Dzięki jego inicjatywie I staraniom w 1937 roku przywieziono z Poczajewa na Ukrainie (miejsca wielkiego kultu prawosławnych) do Choroszczy kopię cudownej ikony Matki Boskiej Poczajewskiej. Po dotarciu do Białegostoku, w stronę Choroszczy wyruszył “Kriestnyj Chod” z ikona. W Bacieczkach przywitali ikonę i archimandrytę z Poczajewskiej Ławry wierni z Choroszczy. Jak wspomina tamte dni parafian­ka Halina Luszyńska, było to wielkie wydarzenie w całej diecezji? Przez tydzień przybywali wierni by odda~ pokłon cudownej ikonie Matki Boskiej. 7 Sierpnia, Święto Ikony Mat­ki Boskiej Poczajewskiej jest drugim świętem parafialnym obok święta Matki Boskiej, Opiekuńczej, które wierni obchodzą 14 października. W okresie sprawowania urzędu proboszcza ks. Gorustowicza przeprowadzono w cerkwi bieżący remont i zainstalowano światło. W Latach międzywojennych choroszczańską parafia wizytowali biskupi diecezji Grodzieńskiej i Nowogrodzkiej: w 1928 roku biskup Aleksy i 1937 roku biskup Sawa. Tuz przed wybuchem II wojny światowej do parafii w Cho­roszczy należał plac z cerkwią i dwa domy parafialne, 44,5 ha ziemi koło Choroszczy i cmentarz grzebalny o pow. 0,5 ha. Opiekunami cerkiewnymi w latach międzywojennych byli ko­lejno Jan Borsuk, Piotr Kołodko, Józef Sołomianko i Józef Waczyński(do 1947 roku), psalmistami, Prokopiusz  Puszka­rewiez i Jan Korneluk. II wojna światowa i okupacje: sowiecka i niemiecka odcisnęła swoje tragiczne piętno na życiu mieszkańców Choroszczy. Mimo komunistycznej i ateistycznej propagandy życie religij­ne “za Sowietów” toczyło się dalej. Część sowieckich rodzin, na pewno w tajemnicy przed przełożonymi, przyjęła chrzest w choroskiej cerkwi, ale nie tylko tu. Znane są wypadki udziele­nia chrztu Sowietom w tutejszym koście1e rzymsko-katolickim. Wywózki 1udności na wschód, na roboty do Niemiec, are­sztowania, eksterminacja 1udności, to tragizm ostatniej wojny. Doświadczy1i jej wszyscy. Dla prawosławnych koniec wojny nie oznaczał spokoju i powrotu do normalnego życia. Na mocy zawartego porozumienia miedzy PRL a Białoruską SRR lud­ność, która deklarowała się jako białoruska podlegała ewakuacji na Białoruś. Jak wspominają najstarsi mieszkańcy chętnych do wyjazdu na wschód i pozostawienia ojcowizny nie było. Prawosławnych, którzy zamieszkiwali tu od niepamiętnych czasów zastraszono i zmuszono do wyjazdu. Nocą, w drzwi domów, wtykano prawosławnym “listy-ultimatum” - wy­jazd tub śmierć. Opornym składano noce “wizyty”, nie zaiuj4c “mocnych argumentów.” Do opuszczenia ojcowizny i dorobku wielu pokoleń zmuszono dziesiątki rodzin z Choroszczy, Żół­tek, Ruszczan, Kościuk, Zaczerlan. Tragiczny stan obrazują m.in. dane mówiące o ilości chrztów, ślubów i pogrzebów.

Rok 1938 chrzty 46, śluby 14, zgony 23.
Rok 1939 chrzty 49, śluby 13, zgony 46,
Rok 1945 chrzty 14, śluby 1, zgony 18,
Rok 1946 chrzty 4,śluby 2,zgony ii,
Rok 1947 chrzty 6, śluby -, zgony 5.

Liczby mówią same za siebie - komentarz jest zbędny. W 1949 roku zgodnie z zarządzeniem Ministerstwa Administra­cji Publicznej pod przymusem parafie prawosławne musiały przekazać do USC księgi metrykalne (w Choroszczy od 1919 roku) a na mocy reformy rolnej odebrano parafii 40 ha ziemi. W tym tragicznym okresie i w latach następnych proboszczami byli kolejno: ks. Anatol Mackiewicz 1943-1948r.,ks.Mikolaj Pasternacki 1948- 1950r, ks. Aleksy Rusinowicz 1950-1955, ks. Stefan Jakimiuk 1955-1957, ks. Jan Filipowicz 1957-1961, ks. Mikoiaj Sy­antowicz 1961-1967, ks. Dvmitr Stçpkowski 1967-1974, ks.Aleksander Mamczur 1974-1992 rok. Lata pięćdziesiąte i następne to okres dalszego zmniejszania się liczby wiernych. Powody były różne migracje do większych ośrodków miejskich. Przyjmowanie innych wyznań m.in. poprzez wstępowanie w mieszane związki małżeńskie, wyjazdy młodych do mia­sta itp. W latach powojennych do dnia dzisiejszego kontynuowana jest działalność duszpasterska. Wykonywano remonty bieżące i naprawy. Życie parafii ożywiło się z chwilą objęcia jej w 1992 roku przez młodego, energicznego proboszcza ks. Andrzeja Bołbota. Od 1992 roku w parafii nastąpiły zmiany. Regularnie odbywają się spotkania rady parafialnej. Energia i niezwykła osobowo~ młodego proboszcza mobilizuje parafian. W 1993 roku wspólnym wysiłkiem pobudowano budynek gospodar­czy. Dzięki staraniom i zapobiegliwości proboszcza wymieniono w ubiegłym roku instalacje i założono w cerkwi nowoczesne oświetlenie. Również w ubiegłym roku rozpoczęto budowę nowej plebani. Wykonano już fundamenty i zgromadzono większość materiałów. Poważnego remontu i dużych środków  finansowych wymaga, wpisana do rejestru zabytków, cerkiew. Parafia liczy obecnie 170 wiernych, w większości emerytów. Od 1992 roku ks. proboszcz udzielił 1 ślub, ochrzcił 2 dzieci i pochował 3 parafian. Na plebani prowadzone są lekcje religii. Tu również odbywają śpiewki parafialnego chóru. Parafianie uczestniczą w niedzielnych nabożeństwach i _świętach. Kilkakrotnie parafię i wiernych odwiedził ordynariusz diecezji Bialostocko-Odańskiej arcybiskup Sawa, udzielając swego błogosławieństwa. Ludność wschodniosłowiańska była tu od niepamiętnych czasów. Nazwa miasteczka pochodzi od wschodniosłowiańskiego słowa ‘chworost” lub “chrost”, które oznacza chrust, zarośla, gąszcz i brzmiała “Chworoszcza”, “Chroszcza”. Mimo wielu niekorzystnych, tragicznych wydarzeń prawosławni przetrwali i są obecni do dziś. W roku 2007 parafia prawosławna p/w Opieki NMP będzie obchodziła 500-tecie swego istnienia  działalności, jednoczenie będą to obchody 500-lecia nadania Choroszczy praw miejskich.


Контакты:
Wanda Jankowska
email: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript

Источник: http://www.choroszcz.iq.pl
 

PostHeaderIcon Храм Святителя Николая (Щецин)

Храм Святителя Николая (Щецин)


Адрес:
Prawosławna Parafia św. Mikołaja w Szczecinie
ul. Zygmunta Starego 1
70-504 Szczecin
tel.: 91 434 50 08

Источник: www.grodek.cerkiew.pl
 
<< Первая < Предыдущая 1 2 Следующая > Последняя >>

Страница 1 из 2

 

03
Архив наших новинок
Авторизация



Гонения христиан на Украине

Гонения христиан на Украине

Подробнее...